Qyntel Woods

Qyntel Woods
Woods on the fastbreak.

Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

En Force (may the force be with us).

En Force [Queensrÿche - Live in Tokyo 1984/08/05]


Καλησπέρα σας!
Μετά από αρκετή προσμονή, ο νέος χώρος γίνεται πραγματικότητα. Καθυστερημένα είναι η αλήθεια λόγω φόρτου εργασίας, αλλά ελπίζω με μεγαλύτερη συνέπεια στο μέλλον. 
Ανανέωση ενότητας με ποικίλες απόψεις από 6 διαφορετικούς σχολιαστές του χώρου, εν είδει ανασκόπησης και μελλοντικής πρόγνωσης.
Ελπίζουμε στη δύναμη για την ομάδα μας. En force!
Καλά να περνάμε!

Ο Θοδωρής:
Γεια σας και από μένα.
Ανασκόπηση λοιπόν της χρονιάς που πέρασε του αγαπημένου μας σωματείου.
Είναι λίγο δύσκολο να γράψεις στο χαρτί τις σκέψεις σου για αυτήν την ομάδα, ειδικά όταν την έχεις καλώς κακώς προέκταση της οικογένειας σου...
Έχοντας αναπτύξει μια σχέση πάθους με δυνατές και έντονες στιγμές και τα συναισθήματα σου να διακατέχονται από συνεχόμενες εναλλαγές χαράς και λύπης, άλλες φορές να σε γεμίζουν με υπερηφάνεια για αυτά που κάνει
και άλλες φορες να σε γεμίζουν με πίκρα και οργή.
Μετά τον πρόλογο ας μπούμε στο κύριο κομμάτι...
Καλοκαίρι του 16 λοιπόν ξεκινώντας πάλι με το μότο των προέδρων ''με τον δικό μας τρόπο''που σημαίνει ότι το μπάτζετ είναι συγκεκριμένο, δε θέλουν στον Ολυμπιακό να αλλάξουν ξαφνικά πολιτική και να χαλάσουν τη φιλοσοφία τους. Εξάλλου όταν με αυτό πορεύτηκαν άρχισαν να μαζεύουν τίτλους, (άντε να τους το αλλάξεις)
και προπονητή που δε θέλει να χαλάσει τις ισορροπίες στην ομάδα.
Εδώ να σημειώσω μια σωστή κίνηση που έγινε πιο πριν. Την απόκτηση του Παπανικολάου, που την θεωρώ κομβική. Το τι είχαμε διαβάσει... Ευτυχώς επικράτησε η λογική.
Έτσι λοιπόν έρχεται το καλοκαίρι μετά την απώλεια του τίτλου στην Ελλάδα και ξεκινάει το κτίσιμο της επόμενης χρονιάς. Μιας ομάδος που ήταν έτοιμη και ήθελε δύο με τρία κομμάτια να συμπληρωθεί το παζλ...
Ενός παίκτη στα γκαρντ που να δημιουργεί και να σκοράρει να αποφορτίζει τον Σπανούλη και την ομάδα, ένα τεσσάρι πίσω από τον Πρίντεζη και το τι θα γίνει με τον Γιανγκ (αν θα τον περιμένει η ομάδα)...
Ήρθαν λοιπόν ο Γκριν, ο Μπιρτς στη θέση του Χάντερ και ο κανένας στο 4... Βάλτε και την παραμονή Γιανγκ και έδεσε το γλυκό...
Τους λόγους τους αναλύσαμε παραπάνω, το σκεπτικό διοίκησης - προπονητή.
Φτιάχνεται λοιπόν μια ομάδα που κατά τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, είναι ικανή να πάει και να φέρει το ιερό δισκοπότηρο...
Έτσι λοιπόν αρχίζει η αγωνιστική χρονιά που ως συνήθως έχει και σοβαρούς τραυματισμούς... Πρώτο χτύπημα ο Χάκετ, δεύτερο χτύπημα ο Λοτζέσκι...
Το καλό με αυτήν την ομάδα είναι ότι γιγαντώνεται μέσα από τα προβλήματά της, κάνει κατάθεση ψυχής παίζουν με πάθος και ψυχή καταφέρνει να βγει τρίτη στον μαραθώνιο της ευρωλίγκας και μέσα από τα αποτελέσματα να ευνοηθεί και μια φορά και να διασταυρωθεί με την Εφές για το ποιος θα πάει φάιναλ φορ... Σε καλό φεγγάρι ο Σπανούλης πρόκριση με τον δύσκολο τρόπο ως συνήθως..
Πάμε λοιπόν φάιναλ φορ εναντίον της ΤΣΣΚΑ και είναι η στιγμή που κάτι τέτοιοι αγώνες σε κάνουν να αναρωτιέσαι... Θα περάσουν τα χρόνια και θα αναπολούμε γι' αυτές τις στιγμές που έχουμε ζήσει από αυτήν την ομάδα απ' την Πόλη και μετά...
Στον τελικό, στην έδρα της αντιπάλου επαναλήφθηκε το σκηνικό της προπέρσινης περιόδου... Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η ομάδα μας έχει συγκεκριμένο ταβάνι... Καλές οι υπερβάσεις και οι καταθέσεις ψυχών που κάνουμε κατά καιρούς αλλα δυστυχώς δεν φτάνουν.
Έτσι λοιπόν πήγαμε στους τελικούς της Α1, παρ'ότι σαν φαβορί... Το άδειασμα απ' το φάιναλ φορ, η έλλειψη ενέργειας, το μικρό ρόστερ, η χαμηλή απόδοση των ξένων -για διάφορους λόγους- και η κούραση των βασικών παικτών, δεν άφησαν την ομάδα να ανταπεξέλθει σε σειρά πέντε αγώνων...
Με ανάμεικτα συναισθήματα λοιπόν λόγω συμμετοχής στο φάιναλ φορ και μη κατάκτησης κάποιου τίτλου ξεκινάει ο σχεδιασμός της επόμενης χρονιάς.
Αυτή την φορά σύμφωνα με την διοίκηση μας και τον προπονητή, θα αποκτηθούν παίκτες με εμπειρία από την ευρωλίγκα. Ήρθαν λοιπόν Στρέλνιεκς, Τιλί, Ρόμπερτς, Μακλίν, Τόμπσον, Μπόγρης στην θέση των Χάκετ, Γκριν, Λοτζέσκι, Γιανγκ, Μπιρτς, Αθηναίου.
Με αυτά και με αυτά βλέπουμε μια επανάληψη της περσινής σεζόν, με τα ίδια προβλήματα που μας ταλάνιζαν και τότε, και με καταθέσεις ψυχής που κάνουν οι παίκτες μας -ενίοτε- στους αγώνες...
Έχοντας διανύσει το μισό της απόστασης το ερώτημα παραμένει το ίδιο: Θα καταφέρει η ομάδα με την συγκεκριμένη φιλοσοφία διοίκησης και προπονητή πρώτον να πάει, δεύτερον να το πάρει, και τρίτο το πρωτάθλημα;
Η συνέχεια επί της οθόνης...
 
 
Ο Σάββας:
Το καλοκαίρι του 2016 η ομάδα ξεκινά με ρόστερ -υποτίθεται- γεμάτο παντού...
Στους ψηλούς μαζί με Μιλουτίνοφ και Γιανγκ (στην πορεία θα φανεί το τεράστιο λάθος), προσθέτουμε και τον Καναδό Μπερτς.
Η παραμονή Χάκετ και Λοτζέσκι ήταν δεδομένη, ενώ στα γκάρντ η έλευση του Γκρίν φέρνει μεγάλες προσδοκίες...
Οι σφήνες Αθηναίου - Μαραγκού - Γουότερς, θεωρούνται για μένα προσωπικά, ως μη άξιες αναφοράς.
Πρωτάθλημα και κύπελλο χάθηκαν για μια ακόμη χρόνια με τον ίδιο σαδιστικό τρόπο και 'κει που ο κόουτς Σφαιρόπουλος είχε αποκτήσει τον όρο βαζελοφάγου, δημιουργούνται ανασφάλειες. Κάτι που συνεχίζεται και φέτος με ήττες ακόμη και στην ευρωλίγκα. Ευτυχώς υπάρχει και η ΑΕΚ,  με τα ευκόλως εννοούμενα να παραλείπονται.
Στην Ευρωλίγκα καταλήγουμε στην τρίτη θέση, μετά από εξαιρετική πορεία, παρά τους πολλούς και σημαντικούς τραυματισμούς.
Όπως επίσης ότι παίζαμε με δύο ψηλούς και όχι τρείς, λόγω ανεπάρκειας και μυαλού του Γιανγκ.
Η ομάδα θα φτάσει σε ένα ακόμη τελικό και θα δικαιολογήσει τον όρο, καλύτερη ομάδα της δεκαετίας... :P
Το καλοκαίρι του 2017 έρχονται ριζικές αλλαγές. Αποχωρεί σχεδόν μια ντουζίνα παικτών και το χτίσιμο της νέας από τα θεμέλια ήταν ποτισμένο από σταγόνες ελπίδας όσο και ψυχρολουσίας:
Στρέλνιεκς, Ρόμπερτς, Τόμπσον, Μακλίν, Τιλί και προσφάτως υιός Γουίλτζερ. Εκ νέου παίκτες, που σχεδόν δεν ίδρωσαν την φανέλα τους , θα τραυματιστούν σοβαρά και θα δημιουργήσουν μια αλυσίδα γεγονότων και νέων αφίξεων.
Η ομάδα ρολάρει σιγά - σιγά και εμφανίζεται κυρίαρχη στην ευρωλίγκα. Επιστρέφει ο Σπανούλης και παίκτες με ρόλο όσο και σαν δίδυμο, εξαφανίζονται σε μια βραδιά.Ο Σφαιρόπουλος πρέπει να μοιράσει μαεστρικά χρόνους, πρέπει να βρει τρόπους να εντάξει όλους τους παίκτες και να πάρει το μάξιμουμ από αυτούς. Εξαιρείται ο Μπόγρης που είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση μπασκετμπολίστα.
Στο τέλος θα κριθεί -όχι μόνο για τους τίτλους που θα φέρει- αλλά και για αυτούς που θα απωλέσει.
Η επιμονή του δε σε σχήματα και πρόσωπα, όσο και η εμμονή του ελέγχονται, όπως επίσης πολλές φορές και η αδράνεια του να προβλέψει ή να αντιστρέψει το απρόβλεπτο όσο και το αντίθετο με αυτά που έχει σχεδιάσει.
Ας κάνουμε σούμα λοιπόν στο τέλος και ας ελπίσουμε το πρόσημο να είναι θετικό.
Προβλέπω διαφορετικό τέλος με μαθηματική ακρίβεια.
 
 
Ο Blitzkrieg:
Υπάρχουν δύο είδη πολιτισμών. Ο πολιτισμός της ντροπής και ο πολιτισμός της ενοχής. Στην Ιλιάδα, οι ήρωες, ιδίως ο Αχιλλέας, αντιπροσωπεύουν τον πρώτο πολιτισμό, ο οποίος βασίζεται στο τι θα πει η κοινωνία για εμάς. Αντίθετα, τους επόμενους αιώνες, αναδύεται ο πολιτισμός της ενοχής, όπου εν ολίγοις εμφανίζεται η συνείδηση, και πλέον κριτής γίνεται ο ίδιος μας ο εαυτός, και όχι οι άλλοι.
Με μοντέρνους όρους το αντιλαμβάνομαι κάπως σαν να συμβιβάζεσαι με τις τρίχες που βλέπεις να βγαίνουν στα αυτιά σου από κάποια ηλικία και μετά, να αδιαφορείς γι’ αυτές πια – με τον αστερίσκο βέβαια ότι δεν έχουν αποκτήσει διαστάσεις κόμης – και να αρχίζεις να ανησυχείς για τις τρίχες που εμφανίζονται στο μυαλό σου.
Κάπου ενδιάμεσα στο μεγαλείο της αρχαιότητας και τις δικές μου τρίχες, νομίζω, βρίσκεται ο Ολυμπιακός. Πέρσι, ο μπασκετικός πολιτισμός του διέπετο (σικ) από τη ντροπή – τι θα πουν οι άλλοι για εμάς, πρέπει να κάνουμε όσο το δυνατόν καλύτερη ρίγκιουλαρ για να μην πουν τίποτε για εμάς κλπ. Και όλοι είδαμε τα αποτελέσματα – το πώς άδειασε εντελώς στο τέλος της σεζόν, όταν και κρίνονταν οι τίτλοι. - Το ίδιο ακριβώς έπαθε και η Ρεάλ -.
Μέχρι στιγμής, μου φαίνεται ότι διέπεται από την ενοχή – θέλει να τα έχει καλά με τον εαυτό του κυρίως και να πλασαριστεί εκεί που πρέπει για να μπορεί, αν πάει στο φάιναλ φορ, να γκαζώσει όταν χρειαστεί – γι’ αυτό νομίζω η ψιλο-αδιαφορία για το πλεονέκτημα στο ελληνικό πρωτάθλημα (ok βοήθησε και η ήττα από τον βάζελο), το ενδιαφέρον για όσο το δυνατόν πιο άκοπη κατάληψη θέσης που δίνει το πλεονέκτημα στην ευρωλίγκα και οι πολλοί παρκαρισμένοι στα πιτς ήρωες.
Ποιος πολιτισμός είναι καλύτερος; Τα αποτελέσματα εκείνου της ντροπής, τα είδαμε πέρσι. Τα αποτελέσμτα αυτού της ενοχής, τα αναμένουμε. Ως που να τα δούμε θα συνεχίσουμε να κάνουμε προβλέψεις, ρισκάροντας να εκτεθούμε ανεπανόρθωτα, δλδ να έχουμε πει τρίχες, ή να δικαιωθούμε, δλδ εκ των υστέρων να υπενθυμίσουμε ότι είχε μαλλιάσει η γλώσσα μας να το λέμε.
 
 
Ο Steve:
Ποτέ δεν ήμουν φίλος των απολογισμών κατά την εορταστκή περίοδο, μιας και στον αθλητισμό -αλλά και εν πολλοίς στη ζωή- η σεζόν ξεκινάει περίπου τον Σεπτέμβρη και τελειώνει περίπου τον Ιούνιο. Πάντα όμως ψάχνω αφορμές για γραπτές αναφορές στο μπασκετικό τμήμα της αγαπημένης μας ομάδας και, συνεπώς, ήταν αδύνατο να μην ανταποκριθώ στο κάλεσμα του Μάρκου για μία σύντομη αποτίμηση των πεπραγμένων του μπασκετικού Ολυμπιακού το έτος 2017. Τι είδαμε λοιπόν κατά την περσινή περίοδο;
Είδαμε περίπου τα…ίδια! Εξηγούμαι. Οι αδερφοί Αγγελόπουλοι δεν είναι αφελείς όταν επαναλαμβάνουν με συνέπεια στις δηλώσεις τους πως ο Ολυμπιακός είναι η καλύτερη και πιο σταθερή ομάδα της Ευρώπης κατά την τρέχουσα δεκαετία. Η σεζόν 2016-2017, λοιπόν, βρήκε την ομάδα μας για άλλη μια φορά στον τελικό της Euroleague. Πρόκειται για επίτευγμα που διόλου ευκαταφρόνητο δεν είναι, αν συνυπολογίσει κανείς τη σταθερή παρουσία της στη γιορτή του Final 4 από το 2009 και έπειτα. Ναι, οι χαμένοι τελικοί, εκτός από περηφάνια για την εκ νέου παρουσία του συλλόγου εκεί, γεννούν γκρίνια και απογοήτευση, καμιά φορά και απαξίωση (πλήρως αδικαιολόγητη κατ’ εμέ). Οφείλουμε όμως να βλέπουμε ολόκληρη την εικόνα και να μην έχουμε την απαίτηση από το σύνολο του Γιάννη Σφαιρόπουλου να κερδίζει τελικούς στην έδρα της Ρεάλ το 2015 και της Φενέρ το 2017. Το πλήρες κάδρο απεικονίζει μία ομάδα που έδειξε θαυμαστή συνέπεια κατά την αγωνιστική περίοδο 2016-2017 τόσο σε Ελλάδα όσο και σε Ευρώπη. Όλα αυτά όμως μέχρι το Final 4 της Κωνσταντινούπολης. Το κάδρο έχει δύο πολύ χτυπητές ανορθογραφίες, τις οποίες απαιτείται να αναφέρουμε στον απολογισμό μας. Πρόκειται για τη στελέχωση του ρόστερ, καθώς και για την αντιμετώπιση του αιωνίου αντιπάλου υπό την καθοδήγηση του Πασκουάλ. Από τον περσινό Ιανουάριο (χαμένος ημιτελικός Κυπέλλου) και έπειτα, ο coach Σφαιρόπουλος φαντάζει ανίκανος να αντιμετωπίσει τα γνωστά αγωνιστικά «τρικάκια» του Καταλανού coach του ΠΑΟ, με αποτέλεσμα την απώλεια του περσινού Πρωταθλήματος (μετά από δύο συνεχόμενες κατακτήσεις το 2015 και 2016) και τις δύο συνεχόμενες εντός έδρας ήττες σε Πρωτάθλημα και Ευρώπη στην αυγή της τρέχουσας αγωνιστικής περιόδου.
Ρόστερ
Στο περσινό μου εισαγωγικό για τη σεζόν κείμενο είχα γράψει πως η κάλυψη του κενού του back up του Γιώργου Πρίντεζη στο ¨4¨ με τους Παπαπέτρου και Αγραβάνη ήταν ένα ρίσκο που ίσως να αναδείκνυε περαιτέρω το ταλέντο των δύο νεαρών Ελλήνων. Κάτι τέτοιο όμως ουδέποτε συνέβη, όχι φυσικά λόγω ανικανότητας των παικτών και του τεχνικού team στη διαχείριση του έμψυχου υλικού, όσο εξαιτίας της καθιερωμένης πλέον κακοδαιμονίας που πλήττει τον μπασκετικό Ολυμπιακό κάθε χρόνο, με τραυματισμούς και απώλειες παικτών ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Αυτό συνέβη και την περασμένη χρονιά, με συνέπεια τα κενά των Χάκετ και Λοτζέσκι να μην καλυφθούν ουσιαστικά ποτέ και τον εξαντλημένο Ολυμπιακό να πηγαίνει στους τελικούς της Α1 χάνοντας εμφατικά τον τίτλο στο ΣΕΦ από έναν προβληματικό μεν, αλλά σαφώς πιο φρέσκο και με εξαιρετικές μονάδες Παναθηναϊκό.
Το πάθημα, λοιπόν, έγινε μάθημα και το φετινό ρόστερ της ομάδας στελεχώθηκε από επαρκή αριθμό παικτών σε κάθε θέση. Ας μην επαναλαμβανόμαστε και για τα φετινά όμως. Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, ο coach Σφαιρόπουλος διαθέτει στο ρόστερ του ως διαθέσιμο καθαρό τεσσάρι μόνο τον Γουίλτζερ και κινδυνεύει να μην έχει στη διάθεσή του διψήφιο αριθμό ετοιμοπόλεμων αθλητών για τους επερχόμενους αγώνες σε Ελλάδα και -κυρίως- Ευρώπη. Οι τραυματισμοί έχουν αποδεκατίσει και φέτος την ομάδα, με τον κίνδυνο εξάντλησης των διαθέσιμων μονάδων να φαντάζει και πάλι ορατός. Απλή ατυχία; Ευθύνες του προπονητικού team; Των γυμναστών (Γκατζούλη προεξάρχοντος) και ιατρών της ομάδας; Τα ερωτήματα πολλά πάνω σε αυτό το ζήτημα…
Αντί Επιλόγου
Αντί επιλόγου, επαναφέρω το μότο της ομάδας. Τον «Refuse to Lose» χαρακτήρα, το οικογενειακό κλίμα και τη συσπείρωση, ουδέποτε τα απώλεσε ο μπασκετικός Ολυμπιακός από το 2011-2012 και έπειτα. Παρά τα προβλήματα τραυματισμών και τις δύο ψυχρολουσίες από τον ΠΑΟ, η ομάδα είναι πρώτη στη βαθμολογία της Euroleague και συνεχίζει να προσφέρει σε όσους την παρακολουθούν συγκινήσεις και χαρές ανάλογες του μύθου που έχει χτίσει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ τα τελευταία χρόνια. Με υγεία και ορθή διαχείριση, το Final 4 του Βελιγραδίου, θα αποτελέσει μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να διεκδικηθεί εκ νέου το 4ο ευρωπαϊκό τρόπαιο του συλλόγου. Ας χαρούμε και ας εκτιμήσουμε λοιπόν αυτό που μας προσφέρει η αγαπημένη μας ομάδα, για άλλη μια σεζόν.
 
 
Ο Urbino7:
Χρειάζεται να προμηνύσω μία ανασκόπηση με παράπονο και απογοήτευση; Το βλέπεις με μισό μάτι ή το αποδέχεσαι ευχάριστα. Έτσι κι αλλιώς, η ελευθερία στον τεκμηριωμένο λόγο είναι δικαίωμα που γοητεύει, παρά προβληματίζει ως προς το περιεχόμενο.
Να κάνεις ανασκόπηση σε μία στείρα, από τίτλους, χρονιά, ακούγεται ως ένας άθλος του ψυχισμού για όποιον λογίζει τον εαυτό του ως μπασκετικό Ολυμπιακό. Μιλώντας για εμένα προσωπικά, το "μπασκετικός Ολυμπιακός" είναι μία παραδοχή, η οποία περιέχει μία προϊστορία αληθινής αγάπης, πρώτα για το άθλημα του μπάσκετ και ύστερα για τον Ολυμπιακό. Μία προϊστορία που ριζώνει στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και ανδρώνεται τουλάχιστον για 25 και πλέον χρόνια.
Ακολουθώντας την πορεία, την φιλοσοφία και την ιδιοσυγκρασία αυτής της ομάδας, καταλαβαίνεις γιατί το να μείνεις ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ μετά από 8 χρόνια συνεχής ανόδου, αποτελεί σκηνικό απογοήτευσης. Μάλλον αγγίζει το έγκλημα. Την στιγμή μάλιστα, που ο βασικός σου αντίπαλος διανύει μία 7ετία παντελούς αδυναμίας να ακολουθήσει αυτό που κρατούσε για πολλά χρόνια. Την Ευρωπαϊκή καταξίωση.
Η χρονιά (2016-2017) ξεκινάει όπως περίπου τελείωσε. Η ομάδα παίζει δελεαστικό μπάσκετ, το νικηφόρο σερί επί του βασικού αντιπάλου συνεχίζεται και το κόμπλεξ ηττοπάθειας των προηγούμενων ετών, δείχνει πλέον παρελθόν. Ο Σφαιρόπουλος φαντάζει ως ιδανικός καθοδηγητής. Ακόμα και αν δεν συνθλίβει τον αντίπαλο (όπως το ’15) η ομάδα εμφανίζεται ανταγωνιστική σε ένα καινούριο, εξαντλητικό σύστημα διεξαγωγής της Ευρωλίγκας. Δεν χάνει ποτέ την επαφή, όχι μόνο με την 4άδα, αλλά συχνά ούτε με την 1η θέση. Η διάρκεια χαρακτηρίζει τον ομάδα.
Το μπλακ άουτ του Φλεβάρη, που ξεκινάει με ακόμη ένα δωρισμένο τίτλο στον βασικό αντίπαλο, εμφανίζεται και μένει. Η πρώτη σοβαρή κάμψη της ομάδας κουβαλιέται μέχρι το τέλος. Η έξοχη πορεία της Ευρώπης μέχρι την μόνιμη, πελατειακή, ημιτελική σχέση με την ΤΣΣΚΑ τερματίζεται σε ένα τελικό, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από τεράστια κούραση και την μόνιμη παρουσία τραυματιών. Η ζημιά έχει ήδη γίνει και είναι τεράστια.
Το πρωτάθλημα χάνεται με πλεονέκτημα έδρας. Η ομάδα εμφανίζεται κουρασμένη, προβλέψιμη και ανύπαρκτη να αντιδράσει. Η ευθύνη Σφαιρόπουλου και προπονητικού τιμ είναι τεράστια, ενώ το κλίμα ηττοπάθειας επιστρέφει, αιωρείται και κρατιέται έως σήμερα.
Η κακή διαχείριση των παικτών η οποία έφερε μόνιμους τραυματίες, η έλλειψη αναπληρωματικού στη θέση 4, η παντελής έλλειψη επιθετικού πλάνου για τα παιχνίδια που έκριναν τίτλο και η ανυπαρξία περισσότερων μονάδων με αθλητικά προσόντα, βάζουν την σφραγίδα τους σε μια καταστρεπτική, στείρα σεζόν. Οι απαιτήσεις στο νέο σύστημα διεξαγωγής της Ευρωλίγκα και όχι μόνο, βροντοφωνάζουν για την υποχρεωτική καταβολή σοβαρού μπάτζετ από μεριάς προέδρων, καθώς και το καλύτερο διάβασμα της νέας πραγματικότητας από προπονητή και επιτελείο. Η ηρωική, ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ συνταγή της επιτυχίας του 2011-2013, δείχνει πλέον ανίκανη να βρει πρακτική εφαρμογή. Αλλαγή ρόλων σε αρχηγό και σοβαρή επένδυση σε παίκτες που θα κάνουν την διαφορά, δείχνουν να είναι μονόδρομος. Είναι αυτά που θα κρατήσουν αυτή την υπέροχη παρέα αθλητών, ζωντανή και ανταγωνιστική.
Αλλιώς, η αποκλειστική, δημιουργηθείσα ΑΠΟ ΕΜΑΣ, μετενσάρκωση του Curry, που ακούει στο όνομα Κέισι Ρίβερς, θα συνεχίσει να παιδιαρίζει κάθε φορά που θα βλέπει το χρώμα κόκκινο. Γιατί να χάσεις από ένα παίκτη συγχωρείται. Αλλά το να αδυνατείς να βρεις εδώ και ένα χρόνο, ένα σύστημα που θα τον σταματήσει, είναι παραπάνω από ασυγχώρητο. Όπως και το να παραμένεις συγκάτοικος με κάποιον που δείχνει ότι αδυνατεί να σε ακολουθήσει σε μια νέα θεώρηση της μπασκετικής ζωής.
 
  
Ο Apoag:
Καταρχάς θα ήθελα να πω ένα μπράβο στο Mark για την ιδέα που είχε να γράψουμε όλοι ένα κείμενο κυρίως για την θέλησή του να κάνει πιο ζωντανό το blog, ασχέτως αν στη πράξη θα είναι εύκολο ή δύσκολο να υλοποιηθούν οι ιδέες του.
Στο κείμενο μου δεν θέλω να γράψω για συστήματα ή για scouting παιχτών που θα μπορούσαν να κάνουν την ομάδα να παίζει καλύτερο μπάσκετ, αφενός γιατί έχουν αναλυθεί πολλές φορές και αφετέρου γιατί σίγουρα μπορεί να γίνει πολύ καλύτερη ανάλυση από άλλα παιδιά.
Θα ήθελα να σταθώ στον τρόπο λειτουργίας της ομάδας και την σχέση της με τον κόσμο, αναλύοντας λίγο παραπάνω 2 παράγοντες που επιδρούν σε αυτά.
Η ομάδα έχει καταφέρει από το 2012 και μετά να βρίσκεται στην elite της Ευρώπης, κάτι που είναι πολύ πιο δύσκολο από το να βρεθείς μια χρονιά στην κορυφή και με αρκετή δόση τύχης όπως έγινε το 2012. Είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχει ένα πετυχημένο μοντέλο το οποίο κρατάει την ομάδα ψηλά, σίγουρα με πολλές αστοχίες και εμμονές απο πλευράς διοίκησης. Απλά μην ξεχνάμε ότι εύκολα κάποιος μπορεί να την ψωνίσει αν πετύχει κάτι «με τον δικό του τρόπο» και ειδικά αν μιλάμε για ιδιαίτερα πλούσιους και κακομαθημένους ανθρώπους.
Έχουν γίνει πολλά λάθη στην στελέχωση της ομάδας από το 2012 και μετά. Φυγή Χάινς , Πέρο, Σλούκα κλπ, απόκτηση παιχτών που ξέραμε εξ αρχής ότι δεν πρόκειται να πετύχουν, η εμμονή με την στελέχωση στη θέση 4 (που διορθώθηκε φέτος μετά το 2014 αλλά δεν το χαρήκαμε) και πολλά άλλα τα οποία προφανώς και σηκώνουν κριτική.
Θα σταθώ εκτενέστερα όμως σε 2 παράγοντες που για μένα ξεφεύγουν πολλές φορές και δημιουργούν συζητήσεις που δεν μπορώ να παρακολουθήσω με την λογική μου...
Παράγοντας απαξίωση.
Μετά από κάθε ατυχές αποτέλεσμα της ομάδας, δεν είναι λίγοι εκείνοι που σπεύδουν να μειώσουν -ή και να μηδενίσουν- πρόσωπα και καταστάσεις που αφορούν ένα τμήμα που μας έχει προσφέρει κάτι παραπάνω από έντονες συγκινήσεις τα τελευταία χρόνια. Κάποιες φορές μετά από κάποια ματς, αν απλά παρακολουθήσεις τα σχόλια νομίζεις οτι αναφέρονται σε ομάδα που μετά βίας θα μπεί στους 16 του Fiba Champions League. Ίσως φταίει και το ότι είμαστε κακομαθημένοι σαν οπαδοί αφού, μάλλον, πραγματική στήριξη σε αυτή την ομάδα (όχι απαραίτητα στο συγκεκριμένο τμήμα) δίνουμε μόνο όταν πιάσουμε πάτο και τους τίτλους τους βλέπουμε με κιάλι. Στο συγκεκριμένο τμήμα τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα όσον αφορά τη στήριξη των οπαδών της ομάδας. Ίσως πάλι φταίει η απόλυτη ανάγκη για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και της απόδειξης της ανωτερότητας μας έναντι του ΠΑΟ. Σε αυτό το τελευταίο μάλλον οφείλεται και η μη ολοκλήρωση του 5ου τελικού πέρυσι.
Παράγοντας Σπανούλης.
Θα μπορούσε να μην είναι ξεχωριστή παράγραφος αφού έτσι κι αλλιώς η παρουσία του στην ομάδα καθορίζει πολλά πράγματα γύρω από το ρόστερ. Είτε λόγω της αμοιβής του (που πολλοί αναφέρουν ότι είναι βαρίδι) είτε λόγω του ρόλου του στην ομάδα. Για να καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει με τον Σπαν και την ομάδα, πρέπει να δούμε κάποια πράγματα ψύχραιμα. Τον ρόλο του ο Β.Σ. τον έχει κερδίσει στην ομάδα όταν από το 2011 και μετά είναι από τους βασικούς υπευθύνους των επιτυχιών μας. Η αμοιβή του και κατά την δική μου άποψη έπρεπε να είναι μικρότερη (και δεν αναφέρομαι στο ότι είναι εξωπραγματικά τα χρήματα που παίρνουν όλοι οι αθλητές), αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: Όταν οι αφοί Αγγελόπουλοι ήθελαν να φέρουν κάποιον παίχτη, τον έφεραν και δεν κόλλησαν στο συνολικό μπάτζετ όπως συνέβη και με την έλευση Παπανικολάου που αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο για την ομάδα μας. Είναι απολύτως λογικό να υπάρχει γκρίνια για κάποιες εμφανίσεις του και κυρίως, γιατί προσπαθεί κάποια πράγματα που δεν μπορεί να κάνει όπως παλιά, έχοντας χάσει κυρίως την έκρηξη που τον χαρακτήριζε. Τον χρόνο δεν τον νίκησε κανείς... Εδώ όμως είναι το κύριο ερώτημα: Πρέπει να αποσυρθεί ή να αλλάξει ο ρόλος του; Κάποιες φωνές που τον χαρακτηρίζουν "παλαίμαχο" μου ακούγονται το ίδιο εκτός λογικής με κάποιες άλλες που τον χαρακτηρίζουν τον καλύτερο παίχτη στην Ευρώπη. Για να μην το κουράζω άλλο, πρέπει και η ομάδα και ο Σπαν να συνειδητοποιήσουν ότι είναι αναγκαίο να αλλάξει ο ρόλος του, να παίζει λιγότερο -χωρίς να εκβιάζει καταστάσεις και προσπάθειες-, ώστε να είναι φρέσκος όταν πρέπει και με καθαρό μυαλό.
Τέλος, όσον αφορά το πότε θα φύγει, αν συμβούν τα παραπάνω, εμένα δεν με απασχολεί το αν θα συνεχίσει για ένα ή δύο χρόνια, που είναι και το πιθανότερο. Απλά, να έχουμε στο νου μας ότι αυτό θα το αποφασίσει ο ίδιος, γιατί η ομάδα ό,τι θελήσει θα το δεχτεί, αλλά και γιατί, όπως μας έφερε στις επιτυχίες με τον εγωισμό του και χαιρόμασταν, τον ίδιο εγωισμό πρέπει να αποδεχτούμε και τώρα…
Εν κατακλείδι καταλαβαίνω απόλυτα την κριτική στην ομάδα ακόμα και όταν είναι σκληρή ασχέτως αν διαφωνώ ή συμφωνώ με αυτή αλλά πραγματικά δεν μπορώ να δεχτώ την ισοπέδωση και τον χλευασμό προς αυτή.
Καταλαβαίνω ότι είναι μεγάλο πρόβλημα να υποστηρίζεις μια ομάδα που δεν σου αρέσει να βλέπεις όπως συμβαίνει με μένα και την ομάδα ποδοσφαίρου και για αυτό σταμάτησα να την παρακολουθώ...
Εγώ διατηρώ την πίστη που είχα εξαρχής φέτος από την στελέχωση του ρόστερ ότι θα είναι μια επιτυχημένη χρονιά.
 

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Fortius, Spanoulicus, Vicarious.

Tool - Vicarious [HQ - HD 1080p]


Καλησπέρα σας!
Η γευσιγνωσία δεν αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα των ντιντήδων ή των δανδήδων -αν προτιμάτε- της κεντροευρωπαϊκής νομενκλατούρας. Ακόμα και ο μέσος "λαϊκός" καταναλωτής έχει το δικαίωμα στη βρώση. Ενίοτε και στη γνώση.
Αυτή η θυμοσοφία που ακουγόταν συχνότερα τα παλιά χρόνια: Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είναι μπαλωμένο. Οτιδήποτε λεγόταν από τους παλιούς -παροιμιακώς ή ρητορικώς- ήταν κατά βάση ορθό και δίκαιο.
Ελληνική μπύρα λοιπόν, όχι εισαγώμενη. Κρασάκι από τον τόπο μας κι ας είναι ξυνισμένο (που λέει ο λόγος). Καλό το ξύγκι του Μονάχου και το Oktoberfest, αλλά προτιμώ τα εγχώρια προϊόντα.
Να μην ξεχάσω μια ακόμα υποσημείωση του προλόγου:  Το μπάσκετ, είναι ψυχή. ΨΥΧΗ με κεφαλαία. Αν δεν υπήρχε ψυχή, δεν θα γινόταν καλύτερος παίκτης της Ευρώπης ένας κοντός καλαθοσφαιριστής (1,83 μόλις), Ελληνοαμερικανός μάλιστα, με άφρο μαλλί, προερχόμενος από τη Νέα Υερσέη, που θα κατάφερνε -τελικώς και αξιοπρεπώς- να αναμετρηθεί ως ίσος προς ίσος με τους "γίγαντες" του αθλήματος στη δεκαετία του 1980. Τότε που μεσουράνησε, κατά κύριο λόγο.
Συνεχίζει ο Blitzkrieg...


Θέλω να πω μια ιστορία για τους Αφούς και τον αγαπημένο τους ήρωα.

ΣΥΝΤΑΓΗ

Τρεις παρατηρήσεις γι’ αρχή.

Α) Ο Τρινκιέρι δήλωσε πρόσφατα ενθουσιασμένος που μαθαίνοντας τη Γοτθική έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει λέξεις που δεν υπάρχουν στην Ιταλική. Ανέφερε μάλιστα και τη συγκεκριμένη που του προκάλεσε εντύπωση, το Schadenfreude – περίεργο που οι Ιταλοί δεν έχουν έννοια αντίστοιχη της χαιρεκακίας. Όπως και να έχει, έχει μεγάλο γούστο να ανακαλύπτεις λέξεις που δεν έχουν ακριβή αντιστοίχιση στη γλώσσα σου. Καιρό σκέφτομαι το vicarious. Στο λεξικό του Σταυρόπουλου η απόδοση είναι υποκατάστατος δι’ άλλου, παρ’ άλλου, υπό άλλου και αναφέρει ως παράδειγμα feel a vicarious pleasure/satisfaction δλδ αισθάνομαι την ικανοποίηση άλλου σα δική μου. Νομίζω το πιο εύστοχο παράδειγμα είναι αυτοί που βλέπουν ταινίες τρόμου για να νιώσουν την αδρεναλίνη τους να ανεβαίνει. Όπως και να έχει, το vicarious δεν έχει αντίστοιχη έννοια στην Ελληνική. 

Β) Ο όρος τεχνοκράτης με εκνευρίζει. Ποιος είναι ο τεχνοκράτης; Στην καλύτερη εκδοχή του είναι αυτός που παραπέμπει σε αριθμούς. Στη χειρότερή του, ο άψυχος χαρτογιακάς. Το αντίθετο της τεχνοκρατίας σε πολλά λεξικά ανά τον κόσμο θα μπορούσε να είναι το Ψυχή.
[Μοναδική εξαίρεση στα χρονικά, κάτι που υποδηλώνει και ο τίτλος του Album, το Perfect Symmetry των Fates Warning, όπου ενώ έχουμε να κάνουμε με το απόλυτο τεχνοκρατικό έπος, με κάτι εφιαλτικά μπροστά από την εποχή του, κάτω από την άψυχη επιφάνεια πάλλεται η ψυχή των μεγάλων δημιουργών του – κυρίως Matheos και Zonder]

Γ) Λένε συνήθως πως το σώμα απλώς ακολουθεί το μυαλό, υπό την έννοια ότι αν το μυαλό είναι αρκετά δυνατό, το σώμα δεν έχει λόγο, απλώς το υπακούει και εκτελεί τις εντολές του.

Συνδυάζονται με κάποιον τρόπο τα Α, Β, Γ;

Ο Mustaine, ψυχή των Megadeth, εθεάθη να τρώει πιτόγυρα στη Σύρο, αρχίζει η αφήγηση. Στον Mustaine πραγματικά αναγνωρίζεις το μεγαλείο του ανδρός που ό,τι κάνει το βιώνει ο ίδιος. Όταν ο Dave τρώει πιτόγυρα δεν χρειάζεται κανενός είδους vicarious feeling ή pleasure, για να αναγνωρίσει και – κυρίως – να ζήσει τη θεία γεύση του τζατζικιού. Αντίθετα, φανταστείτε τον Lars Ulrich, εγκεφαλικό τεχνοκράτη της μουσικής βιομηχανίας των Metallica μέσα στη Μουσική Βιομηχανία, να τρώει πιτόγυρα στο ίδιο ακριβώς μέρος. Θα μπορούσε να βιώσει με τον τρόπο του Mustaine;

Σε καμιά περίπτωση. Ο περίφημος ντράμερ-τενίστας το μόνο που θα μπορούσε να κάνει ήταν να αρχίσει να σκέφτεται πώς θα ενσωματώσει το brand πιτόγυρο στο brand Metallica προτού το κάνει ο Harris σε εκείνo των Maiden. Έτσι, αντί να μπορέσει να βιώσει το μεγαλείο του τζατζικιού, τη στιγμή που ο λάρυγγάς του θα έπρεπε να παραλύει από ηδονή μπροστά στην τέλεια συμμετρία σκόρδου και γιαουρτιού, ο ψυχρά υπολογιστής και τεχνοκράτης πλέον Lars θα φανταζόταν αλυσίδα πιτογυράδικων ιδιοκτησίας του με τα αντίστοιχα χαζά ονόματα της γαστριμαργικής του έμπνευσης αποτυπωμένα στον κατάλογο – π.χ. Doris Gyros with Larsziki - αντί Τζατζίκι. 

Ας αφήσουμε τους δύο αυτούς metal heroes, τον βιωματικό που δεν έχει ανάγκη από vicarious feelings για να καταλάβει το τζατζίκι, τον τεχνοκράτη που ΘΑ βίωνε το τζατζίκι ΜΟΝΟ ΑΝ ο Dave είχε μείνει στους Metallica, και ας περάσουμε στον Patrick Young, ο οποίος είναι από τους τύπους που ΔΕΝ μπορούν να βιώσουν, ή έστω να προσπαθήσουν να αντιληφθούν το μεγαλείο του τζατζικιού – το αποδεικνύει το γεγονός ότι συνδύασε χυμό πορτοκάλι με πιτόγυρα, και στην επαρχία ακόμη γελάνε με την ύβρη του ανδρός. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δίχως την τεχνοκρατική έστω διάσταση αντίληψης των πραγμάτων,  το σώμα ΔΕΝ μπορεί να ακολουθήσει αυτό που λέει το μυαλό.

[Αυτό συμβαίνει είτε αν έχεις πολύ μυαλό – το είχα ακούσει για έναν serial killer τύπου Hannibal λέει που δεν μπορούσε να εκσπερματίσει με τίποτε, παρά μόνο όταν σκότωνε, οπότε μπορεί να πει κανείς ότι το μυαλό του ακολουθούσε περίεργη πορεία για να φτάσει το σώμα του – είτε αν δεν έχεις καθόλου – αυτό δεν είναι απλή φήμη ήλθε ο μέγιστος Patrick να μας το κάνει λιανά].

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΖΑΤΖΙΚΙΟΥ

Οι Αφοί πού κολλάνε σε όλα αυτά; Ο Σπαν; 

Το όραμα των Αγγελόπουλων για τον BC είναι προφανώς τεχνοκρατικό. Όπως συμβαίνει με όλα τα μεγαλεπήβολα οράματα, κανείς, ούτε οι ίδιοι, δεν γνωρίζουν αν έχουν πλήρη έλεγχό του. 

[Μάλιστα, δεν μας ενδιαφέρει καν αν οι Αγγελόπουλοι είναι έξυπνοι ή χαζοί, αρκεί που έχουν λεφτά. Όταν έχεις λεφτά, δεν χρειάζεται πουθενά το μυαλό, ίσα-ίσα μάλιστα μπορεί ανά πάσα στιγμή έστω και ίχνος ζωής σε αυτό να προκαλέσει ασφυξία στις οικονομικές δραστηριότητες.]

Όλα αυτό μαρτυρούν. Οι άνθρωποι θέλουν τεχνογνωσία, γραβάτα και δημόσιες σχέσεις. Ο δικός τους μπαμπούλας πρέπει να έχει τη μορφή του Λάζαρου Λέσιτς, του μπασκετανθρώπου δηλαδή που στο διάστημα που ήταν προπονητής στον Άρη ΔΕΝ είχε δει ΚΑΝΕΙΣ με άλλα ρούχα πέρα από τη φόρμα – ως μπαμπούλα θα προσέθετα και τον μέγιστο Βλάντο Τζούροβιτς τον οποίον έχω δει ακμαιότατο να χτυπά πιτόγυρα φορώντας παντόφλα και ήταν πραγματικά αυτό που λέμε larger than life. Το αντίστοιχο σε ποδοσφαιρικό εφιάλτη για τους Αγγελόπουλους θα πρέπει να είναι ο πεθερός του Ντέταρι, ο οποίος πρώτα ήταν έννοια και μετά άνθρωπος. 

Ισχύει όμως αυτό; Ότι οι Αφοί είναι τεχνοκράτες αποχυμωτές οτιδήποτε πηγαίου και αυθόρμητου;

Κατά τη γνώμη μου όχι. Τα φαινόμενα απατούν. Οι Αφοί, όσο και αν θέλουν να το κρύψουν, ΔΕΝ είναι τεχνοκράτες. Υποθέτω μάλιστα ότι όταν άκουσαν πρώτη φορά ότι πρέπει να γίνουν τεχνοκράτες για ευνόητους λόγους, ένιωσαν όπως πολλοί από επαρχία, εθισμένοι στο διαιτολόγιο των τριών πιτόγυρων ανά ημέρα, ένιωσαν όταν είδαν πρώτη φορά παντζάρια. Δηλαδή δεν υπάρχει επιχείρημα να φας παντζάρια πέρα από το ανόητο για να κατουρήσεις κόκκινα. Όταν τρως τόσα πιτόγυρα συνήθως η κοιλιά σου δεν αφήνει να δεις ούτε τα ούρα σου.

Το κακό όμως είχε γίνει. Με το πες-πες στο τέλος πιστεύεις πράγματα που δεν έχουν συμβεί ποτέ. Λένε για κάποιον βασιλιά που του επανέλαβαν τόσες φορές ότι ήταν στο πεδίο της μάχης που στο τέλος το πίστεψε ότι είχε συμμετάσχει. Όπως και να έχει οι Αφοί, οι οποίοι στην πραγματικότητα το μόνο που ήθελαν ήταν να περάσουν καλά, με τον τρόπο, όχι τις μεθόδους, του loaded των Primal Scream, ξαφνικά βρέθηκαν κουστουμαρισμένοι και με γραβάτα να το παίζουν καθώς πρέπει τεχνοκράτες. Βαθιά μέσα τους, όμως, ήθελαν να φορέσουν τα Zita τους και τις μεταλλικές τους με σφαίρες ζώνες και να πάνε απέναντι από τις κλούβες των ΜΑΤ στη συναυλία των Destruction για να κάνουν κωλοδάχτυλα.

Και έτσι πορεύονταν, ως τεχνοκράτες, που είχαν το know how αλλά δεν μπορούσαν να το λειτουργήσουν με τίποτε. Το αληθινό πρόβλημα βέβαια ήταν ο ψυχισμός τους που τιθασευμένος είχε διαρραγεί.
Ως που συμβαίνει η Κωνσταντινούπολη.
Τι συνέβη εκεί πέρα;
Το έπος εκείνο συνέδεσε αδιάρρηκτα Αγγελόπουλους με αυτόν που θεώρησαν απελευθερωτή του έτοιμου να εκραγεί, αλλά μη εκπυρσοκροτούντος ψυχισμού τους.

Τον Σπαν.
Τα πράγματα είναι απλά. Οι Αφοί, ΜΗΝ μπορώντας πλέον να βιώσουν αφού ΕΠΡΕΠΕ να γίνουν τεχνοκράτες, μπόρεσαν να αισθανθούν το μεγαλείο της βραδιάς ΜΕΣΩ του Σπαν – ή έτσι τουλάχιστον το ερμήνευσαν οι ίδιοι. Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ το αμετάφραστο Vicarious feeling τους εξεφράσθη, θεώρησαν οι ίδιοι επαναλαμβάνω, μέσω του Σπαν. Οι Αφοί για μια στιγμή είχαν βρει τον παλιό τους εαυτό, αυτόν που έγραφε γράμματα στο HM/MH υπερασπιζόμενος με πάθος τον Mustaine και που έβλεπε στο Peace Sells κάτι πέρα από τη βαριά βιομηχανία μετάλλου, την ίδια του την ψυχή.

Είναι λίγο αυτό; Πώς να μην ευγνωμονούν τον Σπαν αιωνίως, πώς να μην τον υπακούουν τυφλά; Ο ενστικτώδης – ας κρατήσουμε το ενστικτώδης, ας σημειώσουμε το ευτυχές υβρίδιο τεχνοκρατίας και ενστίκτου που έλαβε την απόλυτη μορφή του στην απόλυτη ανατροπή μέσω του Σέρβου συνδέσμου – δολοφόνος από τον κάμπο είχε γίνει ο ήρωάς τους.  

Σκεφτείτε λίγο πόσο τυχεροί είστε που μπορείτε να απολαύσετε τη θεία γεύση της σκορδαλιάς όταν τρώτε τον μπακαλιάρο σας. Σκεφτείτε να μην μπορούσατε. Σκεφτείτε, πάλι, να βρεθεί κάποιος που να περιγράφει, εν είδει ουρανίου τόξου, ΟΛΗ τη γκάμα των απερίγραπτων συναισθημάτων που σας πλημμυρίζουν όταν το σάλιο σας αναμειγνύει τον μπακαλιάρο με τη σκορδαλιά στη μοναδική εκείνη συμφωνία με την οποία θα μπορούσε να μοιάζει η αμβροσία των Ολύμπιων. Δεν θα χρωστούσατε αιώνια χάρη στον μοναδικό αυτό μεσολαβητή ανάμεσα στους θεούς και εσάς;

Ε, κάπως έτσι ένιωσαν οι Αφοί.
Ήμαστε τυχεροί. Θα μπορούσαν να θεωρήσουν απελευθερωτή του ψυχισμού τους τον Κέσελι, όχι τον Σπαν.

Το θέμα είναι ότι, με το που γίνεται αυτό, κάπως μεταφυσικά, οι Αφοί θεωρούν ότι όχι απλώς επικοινώνησαν με τη φύση τους εκείνη που τους θέλει hellraisers αλλά ότι ξεκλείδωσαν επιτέλους και το κουτί με τα μυστικά του μπάσκετ – το οποίο είχε βέβαια μέσα και τα Zita που δεν φορούσαν πλέον. 

Και ας αφήσουμε το μακρινό 2012 για να έλθουμε στο 2017. Όπου ο Σπαν είναι πληγωμένος χωρίς κανείς να γνωρίζει λεπτομέρειες, και απ’ ό,τι φαίνεται, η επιστροφή του θα συνοδευτεί με την τελευταία του ευκαιρία, ως παίχτη τουλάχιστον, για το μεγάλο σόου. 

Οι Aφοί θα πρέπει να αισθάνονται άβολα. Πώς να βιώσεις, έστω vicariously, τα feelings σου χωρίς να παίζει ο Σπαν; Μέσω του Αγραβάνη ας πούμε; Σοβαροί να είμαστε. Τον Αγραβάνη τον πας στο "Αλλού Φαν Παρκ" και φοβάσαι ότι θα τραμπουκίσει τον σαλίγκαρο επειδή θεωρεί ότι τον κοιτάζει επίμονα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΜΑΖΙΚΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ

Ας εισάγουμε τον αλγόριθμο εκείνο που ΚΑΙ στην τεχνοκρατία παίζει μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του τοπίου. Την πληροφορία.
Οι Αφοί προφανώς έχουν γνώση της κατάστασης του Σπαν. Υπάρχει ένας ολόκληρος στρατός γραφιάδων που έχει αναγγείλει την επιστροφή του στα μισά ματς που έχει δώσει ο BC μέχρι στιγμής. Οι γραφιάδες δεν μπορεί να τα βγάζουν αυτά από το μυαλό τους. Κάποιος τους λέει γράψε ότι τότε επιστρέφει, ή ότι τότε επιστρέφει κλπ. Αυτό φυσικά έχει δημιουργήσει σύγχυση άνευ προηγουμένου. Ανάμεσα σε όλα τα άλλα, η ομάδα κυλάει υποφερτά. Έχουν τους ρόλους τους όλοι και λύσεις βρίσκονται, με την υποσημείωση φυσικά ότι είναι νωρίς στη σεζόν ακόμη και ότι όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος.

Άρα σε τι χρησιμεύουν οι γραφιάδες πέρα από το κλασικό να είχαμε να λέγαμε; Μήπως στην προσπάθειά τους να παράγουν όλο και περισσότερες πίτες χαλάνε τη συνταγή; Μήπως δεν έχουν να αφήσουν τίποτε πίσω τους πέρα από το χαρτί που θα τυλίγονται οι πίτες τους και που έχεις την αίσθηση ότι κάνει τη λαδόκολλα να μοιάζει με πτυχίο;

Αυτό είναι το πρόβλημα. Όταν ανοίγεις το πεδίο της πληροφορίας τόσο πολύ που του δίνεις χαοτικές διαστάσεις αφήνεις έκθετο τον χώρο στο να εισβάλουν και γραφιάδες που δεν έχουν να δώσουν ουδεμία πληροφορία. Αντίθετα μάλιστα, επειδή βρίσκεσαι σε αυτή την limbo κατάσταση, χωρίς να είσαι ούτε απολύτως τεχνοκράτης, που καυλώνει με την αλγοριθμική πληροφορία, ούτε παθιάρης άρχοντας πασόκος που τινάζεται όταν ακούσει το "βρέχει φωτιά" και ψάχνει τραπέζια να δαγκώσει και γραφιάδες να μοιράσει πεντοχίλιαρα σαν πετσετάκια, αφήνεις αφύλαχτο τον ίδιο τον BC σε όσους εποφθαλμιούν να καρπωθούν έμμεσα και άμεσα οφέλη παριστάνοντας τους ινστρούχτορες του χάους – του χάους υπό την έννοια ότι έχεις προσδώσει καινούργιες διαστάσεις στον χώρο της πληροφορίας, μην μπορώντας να διαχωρίσεις το γιαούρτι από το σκόρδο.

Οι γραφιάδες τη σήμερον, δεν είναι φυσικά ίδιοι με εκείνους που μεγαλώσαμε εμείς. Για την ακρίβεια, εκείνοι με τους οποίους μεγαλώσαμε εμείς, ο Νικολακόπουλος δηλαδή, ήταν του τύπου «Ο Ζιο έκλασε δύο φορές στη διάρκεια της προπόνησης, ενώ ο Μπουρουτζίκας στο ποδοτένις με τον Μπάγιεβιτς και τον Περσία χρησιμοποίησε αυτή τη φορά Ellesse» για να φτάσει στο συμπέρασμα ότι ναι μεν η κουζίνα στο Ζέεφελντ είναι πιο νόστιμη από την προηγούμενη προετοιμασία αλλά στην Αυστρία ό,τι πιο κοντινό σε γυναίκα βρίσκεται στα σύνορα με την Ιταλία. Το φανταστικό ήταν ότι ΔΕΝ κάλυπτε ο Νικολακόπουλος την προετοιμασία στο Ζέεφελντ, το εκνευριστικό για όσους την κάλυπταν ότι η προετοιμασία δεν γινόταν στην Ιταλία.

Σε όλο αυτόν τον σύγχρονο αχταρμά, λοιπόν, που θέλει εκτός από τα όρια ανάμεσα στην Αυστρία και την Ιταλία να έχουν μπερδευτεί και εκείνα ανάμεσα στη δημοσιογραφία και την απλή παροχή υπηρεσιών, λογικό είναι να εμφανίζονται και γραφιάδες σεφ που σου πασάρουν αυτό που κάποιοι υβριστές ονομάζουν σκορδοβούτυρο για να βιώσει ο ουρανίσκος σου, vicariously πάντα, το τζατζίκι χωρίς να μυρίσει η ανάσα σου. Σαν να μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. 

Εμφανίζονται διάφοροι τύποι, με το δικό τους know how των αισθήσεων, οι οποίοι υπόσχονται στους αφούς ότι η βραδιά της Κωνσταντινούπολης θα επαναληφθεί εύκολα αν ακολουθήσουν τις εντολές τους, αν φάνε το δικό τους τζατζίκι που μπορεί να ονομάζεται για την περίσταση Τζατζίκι του Μανιτού ή Τζατζίκι του Σαμάνου, και το οποίο θα τους οδηγήσει στην εγκεφαλική διαύγεια μέσα από την καθαρή ανάσα των συνταγών τους.

Αλλά όπως γνωρίζει και ο Λάμπρος Χούτος, ομελέτα χωρίς να σπάσεις αβγά δεν γίνεται, ούτε γίνεται να μη μυρίζει η ανάσα αυτού που σου απευθύνει τον λόγο αν έχει φάει τζατζίκι.

Όλη αυτή η παραπληροφόρηση, φαντάζομαι, οδήγησε τον Ezra Pound κάποτε να πει το φρικιαστικό «Ο Θουκυδίδης ήταν δημοσιογράφος» εννοώντας πως απλώς περιέγραφε τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Το λάθος του Ezra, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι δεν έλαβε υπόψη του γεγονός ότι ο Θουκυδίδης δεν έβλεπε απλώς γεγονότα αλλά μοτίβα συμπεριφοράς της ανθρώπινης ψυχής.

Οπότε ο κύκλος έχει γίνει και φτάνουμε πάλι στην ψυχή, τον Σπαν, τους Αφούς, τα vicarious feelings τους, το μυαλό, το σώμα, συν τον αλγοριθμικό παράγοντα που δεν θα βρεις τεχνοκράτη που να πιστεύει ότι υπάρχει, το ένστικτο.
Ο Σπαν δεν χρειάζεται τα vicarious feelings αφού όπως είπαμε ο ίδιος τα δημιουργεί για τους αφούς. Ο Σπαν επίσης δεν είναι τεχνοκράτης διότι δεν καταπίεσε ποτέ την ψυχή του – υγεία είναι αυτό. Αλλά το σώμα του μπορεί να ακολουθήσει πλέον το μυαλό του;

Μόνο ο Σπαν γνωρίζει φυσικά τι γίνεται μέσα στο μυαλό του, προφανώς επειδή ο Σπαν γνωρίζει το σώμα του. Το θέμα είναι όμως ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση το Γ δεν ισχύει. Ο Σπαν ΔΕΝ πρέπει να ακούσει το μυαλό του. Το μυαλό του Σπαν δεν είναι σε καλύτερη σχέση από το σώμα του αυτή τη στιγμή, όχι γιατί φυσικά ο άνθρωπος δεν έχει σώας τας φρένας, αλλά επειδή στην περίπτωσή του υπάρχει κάτι που βραχυκυκλώνει την ομαλή ροή πληροφοριών, το οποίο ως Wolverine μπορούσε να καταπιέζει, αλλά που λογικά αναδύεται πλέον, με την πάροδο του χρόνου – δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από το ένστικτο.

[Το οποίο ένστικτο πέρα από την ψυχή, το σώμα και το μυαλό, μπορεί να καταχωριστεί ως μέρος αυτού που συνολικά λέγεται άνθρωπος, και του οποίου την ύπαρξη είχε ήδη επισημάνει ο μεγαλύτερος ανατόμος της δυτικής λογοτεχνίας, ο Όμηρος – ο Όμηρος ήταν γιατρός, είχε πει, σωστά αυτή τη φορά, ο Pound].

Τι γίνεται, λοιπόν, με την επιστροφή Σπαν αν ο ανήρ δεν μπορεί να εμπιστευτεί το σώμα που εμπιστεύεται το μυαλό του;

Τι θα πρότεινα στον Σπαν, ΑΝ ήμουν γραφιάς και ΑΝ γνώριζα το ball handling, vicariously πάντοτε, καλύτερα από τον ρολό χαρτιού υγείας μου – πράγμα που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ μια και οι ώρες στην τουαλέτα μου είναι απείρως περισσότερες από τα γήπεδα μπάσκετ. Τώρα, καθώς το postcourt vision, το όραμα που περιλαμβάνει το μετά, του Σπαν βελτιώνεται, να εμπιστευτεί το ένστικτό του περισσότερο από ποτέ. Να το εμπιστευτεί όπως το εμπιστεύτηκε όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με το μπάσκετ. Μόνο έτσι, κατά τη γνώμη μου πάντα, θα μπορέσει να δώσει ΟΛΟ το μπάσκετ που έχει ακόμη μέσα του, και την τελευταία ικμάδα μπασκετοσύνης του, χωρίς να στερήσει από το σύνολο τίποτε.

Διότι το ένστικτο είναι σαν το σκόρδο. Είτε την έχεις τη συνταγή, είτε όχι. Και το ένστικτο αυτό συνέδεσε τον Σπαν με τα εγκεφαλικά κύτταρα των Αφών για να δημιουργήσει το BC τους – χωρίς μεσάζοντες και σκορδόπιστες πένες.

Ειδάλλως;
Το πολύ σκορδοβούτυρο.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

A Tale Of Brave Ulysses-Στο Μυαλό του Σφαιρό

Trouble - Tales Οf Brave Ulysses



Καλησπέρα σας και καλή εβδομάδα!
Ο Blitzkrieg του blog, μπαίνει στη διαδικασία να κάνει έναν απολογισμό των φετινών πεπραγμένων Σφαιρόπουλου, με αφορμή την ήττα στο ΣΕΦ από τον αιώνιο αντίπαλο. Μια εσωστρεφής απόπειρα καταγραφής του ψυχισμού του Σφαιρόπουλου (μιας και οι κακές κριτικές τον λογίσουν Ιωαννιδικά ηττοπαθή στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις), χωρίς δριμεία επίθεση ή μετριοπαθή στήριξη, αλλά σαν μια ουδέτερη και εμμονική -ταυτόχρονα- παράθεση μια "ενδυματολογικής" λεπτομέρειας που χαρακτηρίζει τον προπονητή της ομάδας μας. Η επιλογή φωτογραφιών δεν είναι φυσικά τυχαία. Ο Σπανούλης είναι η αρχή, ο Σπανούλης και το τέλος. Η Πατρίτσια Αρκέτ ως μοιραία ξανθιά, σε αντιδιαστολή με τον μελαχροινό καταιγισμό του Σφαιρόπουλου. Ακολουθεί το κείμενο του Κώστα...

Γενικά, έχω ένα κόλλημα με τα μαλλιά – τρίχες θα τα έλεγε κάποιος ειρωνικά. Πιστεύω ότι το στυλ του μαλλιού του καθενός υποδηλώνει τον χαρακτήρα του. Μπορεί και να κάνω λάθος. Αλλά πιστεύω ότι οι τύποι που έχουν έναν συγκεκριμένο τύπο μαλλιού σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους, σε πολύ γενικές γραμμές, δεν έχουν να κρύψουν τίποτε ενδιαφέρον εντός της κεφαλής τους. Ή, τέλος πάντων, δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που λέμε απρόβλεπτοι. Τώρα για τρίχες θα μιλάμε;

Κοιτάζω καιρό το μαλλί του Σφαιρό, προσπαθώντας σαν άλλος κηπουρός να διαπεράσω την επίμονη μπριγιαντίνη για να δω τι ακριβώς έχει μέσα στο κεφάλι του μια και τα μάτια του δεν έλεγαν τίποτε. Δεν έλεγαν τίποτε μέχρι που άρχισαν οι ήττες από τον αιώνιο. Διότι μετά άρχισαν να λένε πολλά.


Αλλά εγώ εξακολουθώ να κοιτάζω πεισματικά το μαλλί του, προσπαθώντας να βρω την τρίχα που πετάει. Αλλά αυτό πεισματικά μένει ατσαλάκωτο – έμεινε και κατά τη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου που έφερε Ζίζι, Τίλι, Μακλίν, Στρέλνιεκς, Τόμσον, ακόμη και Γουίλτζερ - δείχνοντας ότι ο άνθρωπος, έστω και μετά την απώλεια του περσινού πρωταθλήματος, πιστεύει, αν όχι στον εαυτό του, τουλάχιστον στη λακ του. Ίσως να βοηθά σε αυτό και η εντυπωσιακή πορεία που τον έκανε φιναλίστ στον τελικό της ευρωλίγκας. Σίγουρα στο τρόπαιο που αναγκάστηκε απλώς να δει – διότι το σήκωσε άλλος – θα πρόσεξε ο Σφαιρό ότι οι τρίχες του, ακόμη και στον χαμένο τελικό, είχαν διατηρήσει το άψογό τους.

Όλη αυτή η ενασχόληση με τρίχες μου έδειχνε επίσης ότι ο άνθρωπος με το ατσαλάκωτο μαλλί θα ακολουθούσε την πεπατημένη και μετά την  απώλεια του πρωταθλήματος, πιστός στο δόγμα του περί άμυνας. Η συνήθης κόμμωση, λοιπόν, σε καμία περίπτωση δεν μαρτυρούσε την αλλαγή στον τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων, αλλαγή που μαρτυρούσε η απόφασή του φέτος να παίξει επίθεση.


Οπότε η θεωρία μου περί κόμμωσης είναι ανυπόστατη; Το μαλλί του Σφαιρό μοιάζει λόγος να αρχίσω να αναθεωρώ; Η εξωτερική εικόνα του κεφαλιού του Σφαιρό δεν αφήνει να διαφανεί τίποτε από την εσωτερική αλλαγή, την αλλαγή στο μυαλό του και την επανεκτίμηση της επίθεσης ως τρόπου απόκτησης της νίκης. Δεν αφήνει;


Θεωρώ ότι υπάρχει ένα ψεγάδι στην εικόνα των τριχών του Σφαιρό. Ψεγάδι που ο ίδιος σε καμία περίπτωση δεν έχει αποκαλύψει, παρά μόνο στη γυναίκα του ίσως. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι όταν πέφτει να κοιμηθεί, πολύ περισσότερο όταν σηκώνεται, το μαλλί του δεν πετάει. Ότι λόγου χάρη κοιμάται με κάποιο φιλέ ή κάποιο αντίστοιχο ΑΜΑΝ teleshopping που διατηρεί τη μπριγιαντίνη ακμαιότατη και το μαλλί ανέγγιχτο από ακαταστασία.


Άρα το μαλλί του Σφαιρό, αφού δεν πετάει ποτέ στον ξύπνιο του, θα πρέπει να πετάει, έστω αυτή η τρίχα, που αρκεί για να αναποδογυρίσει θεωρίες – να μετατρέψει επί παραδείγματι το αμυντικό δόγμα του Σφαιρό σε επιθετικό – στον ύπνο του. Είχα λοιπόν βρει τη λύση; 


Ας γίνω ονειροκρίτης.
Δεν ξέρω τι όνειρο είδε ο Σφαιρό όταν αποφάσισε να εξελίξει το παιχνίδι του και να μετατρέψει τους ερυθρόλευκους από αμυντικογενή σε επιθετικογενή ομάδα, αλλά σίγουρα μπορώ να προσπαθήσω να αποκωδικοποιήσω τη σκέψη του με τη δική μου λογική, η οποία θα στηριχτεί στην αλλαγή της ενυπνίου κομμώσεως του και θα με οδηγήσει στο ποδόσφαιρο.




Τι εννοώ. Μην έχοντας παίξει ποτέ μπάσκετ έστω σε ερασιτεχνική ομάδα προτιμώ να αναλύσω τη μεταμόρφωση που έχει κατά νου ο Σφαιρό – και που όλοι ευχόμαστε να μην είναι καφκική – με διαφορετικό τρόπο από τον μπασκετικό.
Κατ’ αρχάς, το όνειρο του Σφαιρό πρέπει να το φανταστούμε ως μία τεράστια σήραγγα – φανταστείτε τον εγκέφαλο του ανδρός με όλους τους θαλάμους του - που αρχίζει, από τη συμπαγή άμυνα – με πρωτοστάτες ας πούμε τους Μπιρτς και Γιανγκ, δηλαδή κάποια underzised (sic) homonculi, πρωτοστάτες και Guardians για τους οποίους οι Μοίρες Προειδοποιούν [ σ.σ. Fates Warning ] από την άποψη ότι είναι οι τελευταίοι που θα βρει ο αντίπαλος στην πορεία του προς το καλάθι – και καταλήγει στο αντίπαλο καλάθι, στην επίθεση δηλαδή – στην οποία ως διά μαγείας πρωτοστάτης πλέον είναι όχι ο Μπιρτς ο Γιανγκ ή κάποιος άλλος πιενρολίστας από σπανουλικό πηλό – ποιητική αδεία, αλλά ο Μιλού!


Αυτό πρέπει να ομολογήσω ότι το έχουμε δει ξανά στο παρελθόν, και πιο συγκεκριμένα στη Χαμένη Λεωφόρο του Λιντς, όπου ο Bill Pullman κοιμάται στο κελί του ως Bill Pullman και ξυπνά στο κελί του ως κάποιος άλλος, ως Balthazar Getty. Όπως έχει ειπωθεί όμως, ο Λιντς ως κινηματογραφιστής έχει κάθε δικαίωμα να μετατρέπει τα όνειρά του – που συχνά είναι εφιάλτες – σε ταινίες. [Θυμήθηκα και το Eraserhead με τον πρωταγωνιστή με την πρωτόλεια κόμμωση μια και είπα να ασχοληθώ με τις τρίχες του Σφαιρό.] Το πρόβλημα είναι ότι δεν γνωρίζω κατά πόσο ο Σφαιρό ως προπονητής έχει την ποιητική αδεία να μετατρέπει τα όνειρά του σε δικούς μας εφιάλτες.

Τελοσπάντων, ας συνεχίσουμε. Ο Σφαιρό, λοιπόν, για κάποιον λόγο, στο όνειρο που είδε, αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται πλέον αυτούς που είχε στην αρχή της σήραγγας και ότι αρκεί ο Μιλού, τον οποίον είδε στο τέλος της σήραγγας. Πιθανολογώ ότι αυτή η μεταμόρφωση έγινε λόγω του step-up που έκανε ο Μιλού πέρσι αλλά και πιθανών εγγυήσεων που πήρε ο Γκρεγκ Πόποβιτς - του οποίου το μαλλί ακόμη και ασπρισμένο μαρτυρά ότι είναι άνθρωπος ανήσυχος που δεν χρειάζεται να την ακούσει στο REM για να κατεβάσει ιδέες - για τη χρησιμοποίηση του Μιλού ώστε να γίνει ακόμη καλύτερος και υλικό με potential για NBA.
Ωραία. Και επειδή είδε αυτό το όνειρο ο Σφαιρό και τραγουδά α λα Andy Cairns There is a light at the end of the tunnel στο 30 seconds (πολύ παραπάνω από τον μ.ο. του REM νομίζω) θα πρέπει εμείς να υποστούμε το daydreaming του; [Look yourself on a sober light Σφαιρό. You’re not Elvis, ok. But are you all right with yourself δικέ μου; Σε αγαπάμε αλλά εμείς αγαπάμε τον Θρύλο περισσότερο και δεν βλέπουμε φως.]


Δεν γνωρίζω. Διότι ο Μιλού δεν είναι παρά ένα μόνο εργαλείο στον επιθετικό οίστρο του Σφαιρό. Στο όνειρο του Σφαιρό ο Μιλού είναι περίεργο guard – όχι guardian α λα REM protector. Και μάλιστα όχι καθαρό, αλλά περίεργου τύπου. Για την ακρίβεια guard τύπου Κώστα Μήτρογλου – το όνειρο αρχίζει να γίνεται περίεργα ποδοσφαιρικό.

Στο όνειρο του Σφαιρό, στο οποίο παραμελεί την άμυνα για χάρη της επίθεσης [και στο οποίο οι απέξω ήχοι που το επηρεάζουν ακούγονται σαν το διαχρονικό Θρύλε γερά με τσαμπουκά – στην επίθεση βέβαια], η ομάδα χρειάζεται τα ακόλουθα: ένα καλό δεκάρι – τα δεκάρια βέβαια στο σύγχρονο ποδόσφαιρο γενικά δεν, εκτός αν είσαι ο Μέσι, έναν καλό επιθετικό-πολιορκητικό κριό τύπου Κώστα Μήτρογλου, και, βέβαια, το αμυντικό χαφ που όμως θα πρέπει να δένει και την επίθεση.

Πάμε πάλι. Ο Κώστας Μήτρογλου είναι περίπτωση ποδοσφαιριστή που από απλώς ταλαντούχος έγινε χαρισματικός με τη μπάλα στα πόδια διότι ανάμεσα στα άλλα γνώριζε πώς να μοιράζει το παιχνίδι με χάρη, σαν να αλείφει τη μπάλα στα πόδια των ασβεστωμένων ακραίων για να βουτυρώσουν έπειτα. Έτσι κάπως φαντάστηκε τον Μιλού ο Σφαιρό, όχι δηλαδή απλώς να σκοράρει με ποστ παιχνίδι, αλλά, ακόμη πιο χρήσιμο, να «σπάει» τη μπάλα στον ασβέστη, δηλαδή στις γωνίες, για να εκτελούν οι από εκεί. Η δουλειά του Μιλού στο επιθετικό παιχνίδι θα ήταν να μοιράζει ΚΑΙ ασίστ.


Για να κάνει τόσο παράτολμες σκέψεις ο κατά τα άλλα συντηρητικός – οι κακοί θα τον έλεγαν μονόχνωτο – κόουτς στο μυαλό του είχε φυσικά το μεγάλο δεκάρι, τον μπασκετικό Ιμπαγάσα, που θα προσέθετε εμπειρία, καθοδήγηση, και τις τελικές πινελιές όπου χρειαζόταν, και από τον οποίο δεν θα απαιτούσε κανείς να αμυνθεί. Τον Σπαν.


Η συνεργασία Σπαν-Μιλού θεωρώ ότι ήταν αυτό στο οποίο πόνταρε ο Σφαιρό για να αρχίσει να χτίζει τον επιθετικό Ολυμπιακό που θα επιτίθεται κατά κύματα και θα είναι απρόβλεπτος. Βέβαια, όταν αποφασίζεις να χτυπάς κατά κύματα, θα πρέπει να λάβεις υπόψη το ενδεχόμενο ότι μπορεί στο τέλος να σκυλοπνιγείς αν δεν έχεις και άλλο πλάνο στο πίσω ή εμπρός μέρος του μυαλού σου.


Όλα, ας πούμε, καλά. Όμως υπάρχουν δύο κομβικά στοιχεία τα οποία κατά τη γνώμη μου δικαιολογούν την εικόνα της ομάδας – την οποία κρίνουμε απ’ όσα παιχνίδια έχουμε δει μέχρι στιγμής. Το ένα στοιχείο δεν νομίζω ότι μπορούσε να το προβλέψει, για το άλλο όμως (θα) είναι απολύτως υπόλογος. 


Α. Το απρόβλεπτο στοιχείο είναι το γόνατο Σπαν το οποίο λίγο πολύ μοιάζει να εξουδετερώνει και μεγάλο μέρος της απειλής Μιλού – βέβαια, και σε αυτό, μπορεί να αναρωτηθεί κανείς για τη χρήση του μεγάλου πια σε ηλικία Σπαν ως κεντρικού χαφ της ομάδος. Γι’ αυτό δεν μπορεί κανείς να του προσάψει τίποτε.


Β. Το άλλο είναι το αμυντικό χαφ που αποτελεί τον πλέον νευραλγικό παράγοντα στο ονειρικό transition του Σφαιρό από την άμυνα στην επίθεση – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ποιος θα επωμιζόταν τον ποδοσφαιρικό αυτό ρόλο;
Μα φυσικά ο Παπ.


Κατά τη γνώμη μου ο Σφαιρό είτε δεν έδωσε τόση σημασία στο πόσο κρίσιμη είναι η δουλειά που έχει να κάνει ο Παπ, είτε δεν μέτρησε – ή προς το παρόν δεν φαίνεται να μετρά – καλά το γεγονός ότι γενικά το αμυντικό χαφ δεν μπορεί να κάνει τα πάντα χωρίς να κουράζεται και ειδικά ο Παπ, ο οποίος ούτως ή άλλως θα πάρει τα κλειδιά της μετάσπαν –μεταπριντ εποχής, είναι παίκτης ψυχολογικό-βαρόμετρο. Ας πούμε στο ματς με τον αιώνιο – γι’ άλλη μια φορά το παιδί ήταν εκτός. Και αυτό βραχυκυκλώνει όλη την ομάδα, διότι πρώτα απ’ όλα βραχυκυκλώνει τον εαυτό του. Με το που θα χάσει το τρίποντο καταλαβαίνεις ότι στην καρτεσιανή του ψυχολογική αξιολόγηση είναι ήδη υπό το μηδέν. Έτσι όμως αχρηστεύεται όλη η λειτουργία της ομάδας. Ειδικά αν σκεφτείς ότι το άλλο αμυντικό χαφ δεν είναι αμυντικό:

Ο Τόμσον. Επιθετικό ατού αλλά σε άγνωστα νερά αμυντικά. Το γεγονός και μόνο ότι παίζει στην ίδια θέση με Παπ ήδη προκαλεί σύγχυση ρόλων, το γεγονός δε ότι δείχνει ο μόνος παίχτης – μαζί με τον Στρέλνιεκς – που μπορεί να μαζέψει momentum, να αποκτήσει ρυθμό, και να εκτελέσει με πολλούς τρόπους προκαλεί αμηχανία ως προς τον τρόπο χρησιμοποίησής του. Δεν γίνεται να παίζεις με το ρολόι όταν ο παίχτης ζεσταίνεται. Ο συγκεκριμένος έχει δείξει ρεπερτόριο και όταν πάει να πάρει επιθετικό ρυθμό ο Σφαιρό δείχνει να γυρίζει πλευρό αναπροσαρμόζοντας τα όνειρά του ανάλογα με το alarm του Γκατζούλη και ενθυμούμενος την αμυντική μέριμνα. 


Πάμε σε πιο περιφερειακά ανθρωπάκια στο όνειρο.


Ρόμπερτς. Δυστυχώς στο όνειρο της σήραγγας του Σφαιρό, ο Ζίζι παίζει φιδάκι και καίγεται ακουμπώντας την ουρά του προς το παρόν. Δεν γνωρίζω αν φταίει το ότι ψυχολογικά δεν αισθάνεται καλά επειδή σωματικά δεν αισθάνεται καλά, αλλά και μόνο η αιτιολογία αυτή μου θυμίζει αντεστραμμένη περίπτωση Γιανγκ. Ο ένας απλώς καθόταν και έβλεπε τα παιχνίδια τρώγοντας πιτόγυρα – πράγμα που κάνω και εγώ χωρίς να παίρνω σεντ και το οποίο θα πρέπει να με κάνει ενδεχομένως να αναθεωρήσω όταν τον λέω βλήμα και απλώς να δω στον καθρέφτη, ο άλλος έχει μπει σε αυτά χωρίς να προσφέρει ΤΙ ΠΟ ΤΑ. Τον λες και πιο παντελονάτο τον Ζίζι που σφίγγει τα δόντια, αλλά με σορτσάκι τον χρειαζόμαστε και αυτός δεν δείχνει διατεθειμένος να το λερώσει παρά με λάθος τρόπο – κάτι βρωμάει.


Στρέλνιεκς. Επιθετικά μπορεί να σε πάει όπως φάνηκε, αλλά είναι εγκλωβισμένος στο ότι ο Ιμπαγάσα μας είναι τραυματίας και στο πελάγωμα του Σφαιρό ο οποίος στην επίθεση κατά κύματα θυμάται τον τόπο καταγωγής του Γιάνις και θεωρεί ότι από τη Βαλτική μπορεί να αναδυθεί μόνο ο Κθούλου, όχι κάποιο επιθετικό υπερόπλο. 


Μακλίν – ερωτηματικό. Καλός επιθετικά αλλά αναξιοποίητος. Μου θυμίζει και τον Πάρντο χωροταξικά. 


Τι θα έκανα αν είχα τα μαλλιά και το ψαλίδι - κατά το γένια και χτένια. Αν και δεν τον βλέπω να ξυπνάει τον Σφαιρό, θα τον άφηνα μέχρι να επιστρέψει (…) ο Σπαν και να πάρει παιχνίδια. Για να δούμε αν όντως μπορεί να εφαρμόσει το επιθετικό πλάνο που έχει κατά νου. Σε περίπτωση αποτυχίας, θα ρίσκαρε να τον κουρέψουν με την ψιλή – αλλά δεν θα είχε πλέον καμία δικαιολογία για το τι κρύβει μέσα στο κεφάλι του. Εν χρω κεκαρμένος, που έλεγαν και οι παλαιότεροι, θα κυκλοφορούσε πια με όλο του το πλάνο εκτεθειμένο σαν teddyboyς . Και θα κρινόταν γι’ αυτό.


Τελικά δικαιώνομαι για τη θέση μου ότι τα μαλλιά υποδεικνύουν τον άντρα; Με τη δική μου λογική θεωρώ πως ναι. Μάλιστα βλέπω ότι στο όνειρο του Σφαιρό το μαλλί του αρχίζει να ανακατεύεται επικίνδυνα, καθώς μοιάζει να μη μπορεί να εφαρμόσει το επιθετικό του πλάνο και να χάνει τον έλεγχο της μπριγιαντίνης. Για την ακρίβεια, μπορώ να πω πως αισθάνομαι ότι βλέπω την τρίχα που (αρχίζει να) πετάει επικίνδυνα.


Και ξέρετε τι μου θυμίζει αυτή; Θυμήθηκα την ιστορία των συμπληγάδων, που ο Φινέας άφησε το περιστέρι ανάμεσά τους για να δει αν προλαβαίνει να περάσει η Αργώ. Το περιστέρι έχασε λέει μόνο κάποια φτερά από την ουρά του. Από Συμπληγάδες πέρασε και ο Οδυσσέας. Το ίδιο επιχειρεί να κάνει και ο Σφαιρό. Διότι στο όνειρό του φεύγει από την άμυνα, τα γνωστά και ασφαλή του μονοπάτια, για να περάσει στην επίθεση, ενώ οι απαιτήσεις διογκώνονται και κλείνουν σαν πέτρες για να τον σμπαραλιάσουν.

Ο Σφαιρό μπορεί να βλέπει το φως στο τέλος του τούνελ. Μπορεί να έχει και δίκιο. Εγώ όμως αυτό που βλέπω είναι η τρίχα από το μαλλί του που πετάει. Και δεν μπορώ να γνωρίζω αν αυτή η τρίχα είναι ό,τι απέμεινε από τον Σφαιρό επειδή σμπαράλιασαν την ερυθρόλευκη Αργώ οι πέτρες ή αν είναι η μοναδική απώλεια του στο επιτυχημένο κατά τα άλλα στο τσακ πέρασμα ανάμεσά τους.




Υ.Γ. Μιλούσα προχτές με ένα παλληκάρι που εκτιμώ για την καθαρότητα του βλέμματος. Και κάτι λέγαμε για την κακοδαιμονία και τους τραυματισμούς και πήγε και θυμήθηκε, να δεις ποιον, εκείνο τον Μποκανί τον ανθρωποφάγο που κόψανε οι ιδιοφυίες μας στα ιατρικά για να φέρουν τον Εμενίκε. Ο Μποκανί ο τραυματίας λέει δεν έχει χάσει ματς. Και μου λέει ρε συ ξέρεις τι παίζεται ΚΑΙ με τα ιατρικά και τις μίζες; Έτσι το λέω, επειδή μου έκανε εντύπωση απλώς δεν θυμάμαι αν η συζήτηση συμπεριλάμβανε και τον μπασκετικό Ολυμπιακό, αν είχε απλώς αφορμή τον μπασκετικό, ή αν αναφερόταν κυρίως σε αυτόν διότι είχαμε πιει και μερικά σκατς. Καταραμένη μνήμη! Αλλά, λέω, κοίτα να δεις που γίνονται και λάθη από τους μάνατζ, ε, εννοώ τους γιατρούς καθότι άνθρωποι και αυτοί. Με τσέπες.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Εnd of an era: From heroes to superteams.

King Crimson - The Court Of The Crimson King



Καλημέρα σας!
Η νέα τάξη πραγμάτων που διαμορφώνεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οδηγεί το άθλημα σε νέα μονοπάτια που διαμορφώνουν -πλέον- οι υπερομάδες του ΝΒΑ. Θα μπορούσα να το θέσω και ως ένα πρωτάθλημα δύο ταχυτήτων με κύριο γνώρισμα τον υπέρτατο ανταγωνισμό στην κορυφή και την απαξίωση στην κατάταξη των έσχατων ομάδων.
Παραμερίζω μαζί με τα αχρείαστα σχόλιά μου για να αναλάβει ο ιδανικότερος εκφραστής της NBA madness, ο φίλτατος Τζο, που αναλύει λίγο έως πολύ όλες τις ομάδες του σύγχρονου ΝΒΑ.
Το τραγούδι που επέλεξα γι'αυτό το σημαντικό κείμενο που ακολουθεί, είναι ένα από τα καλύτερα των King Crimson και άκρως σημαδιακό -ή προφητικό αν προτιμάτε- επειδή θεωρώ ότι όλα θα κριθούν στο court of the Crimson King. 
Καλή συνέχεια...

H απόφαση του Durant να μετακινηθεί στους Warriors το περασμένο καλοκαίρι δέχτηκε έντονες κριτικές από τη πλειοψηφία του κόσμου που παρακολουθούσε ΝΒΑ. Ο λόγος; Η διαταραχή της ισορροπίας. Είναι όμως αυτός ο πραγματικός (ή μάλλον ο μόνος) υπεύθυνος;
Το τέλειο θύμα
Το ΝΒΑ πάντα προσπαθούσε να ανεβάσει το προϊόν του. Κατάλαβε ότι αυτό που ήθελε ο μέσος οπαδός ήταν πολλούς αστέρες να κοντράρονται μεταξύ τους. Το Baseball είχε  εμπνευστεί πρώτη φορά τη σύγκρουση αστέρων το 1933 με τη δημιουργία του All Star και την υιοθέτησε και το ΝΒΑ. Σκέφτηκε όμως να το πάει ένα βήμα παραπέρα. Δεν θα ήταν ένα παιχνίδι, αλλά ολόκληρη η σεζόν έτσι.  Πως θα έπειθε όμως τους αστέρες να μαζευτούν προκειμένου να πετύχει το στόχο του σε μια περίοδο που η loyalty αποθεωνόταν και ο Kοbe Bryant έφευγε με τιμές και αφιερώματα; Πως θα μπορούσαν παράλληλα οι ομάδες να υποστηρίξουν τόσα συμβόλαια σε μια ενδεχόμενη 5άδα αστέρων;
“Έχω βαρεθεί να έρχομαι 2ος. Ήμουν 2ος στο σχολείο. 2ος στο draft, 2ος στο MVP voting 3 φορές, 2ος στο τελικό. Θέλω να είμαι επιτέλους πρώτος” δήλωνε το 2013 στο Sports Illustrated o Durant. 

To salary cap τη τελευταία 20ετια:
Tι μπορεί να παρατηρήσει κάποιος από τον πίνακα; Μια σταθερή αύξηση 2-3 μυρίων μέχρι το 2016. Εκεί υπάρχει μια απότομη αύξηση 24.000.000. Τη χρονιά εκείνη έληγε το συμβόλαιο του παίχτη που είχε βαρεθεί να είναι 2ος και ήθελε με κάθε τρόπο να είναι 1ος.  Η καλύτερη ομάδα του ΝΒΑ μπορούσε πλέον από Big3 που είχε δημιουργηθεί από καλές επιλογές στο draft να αποκτήσει ένα άλλο μεγάλο συμβόλαιο και να οδηγηθεί το ΝΒΑ σταδιακά σε ομάδες που θα αποτελούνται αποκλειστικά από αστέρες. H εποχή των μοναχικών ηρώων που έφταναν τελικό ΝΒΑ ήταν πλέον παρελθόν. Tα tv ratings στους τελικούς τα τελευταία 2 χρόνια τα πιο υψηλά από το 1998 αλλά και τη περίοδο των Celtics-Lakers. Το ΝΒΑ αγαπάει τις superteams και οι ιθύνοντες το γνωρίζουν.

H σταδιακή εξέλιξη
Οι Warriors πήραν εύκολα το πρωτάθλημα και οι αστέρες συνειδητοποίησαν ότι ο μόνος τρόπος πλέον να δουν δαχτυλίδι ήταν να συνεργαστούν.

Timberwolves: Tη 1η μεγάλη κίνηση προς αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων έκανε ο Thibodeau παίρνοντας τον αγαπημένο του J. Butler, στους ήδη ταλαντούχους (αλλά νέους) K. A. Towns, Wiggins και η προσθήκη των J. Crawford, T. Gibson, J. Teague δημιούργησε ένα βαθύ ρόστερ με αρκετό ταλέντο που αν βρει ρόλους θα μπορούσε να μπει φέτος στα playoffs και μελλοντικά να πρωταγωνιστήσει. 


OKC: Το μεγαλύτερο μπαμ του καλοκαιριού όμως έγινε λίγο πριν το draft με την απόκτηση του P. George από τους OKC. Ο ΜVP θα είχε λίγο αργότερα τη βοήθεια και του C. Anthony σε 2 θέσεις που είχαν μεγάλο πρόβλημα και γίνονται πλέον από τα φαβορί για ενδεχόμενη έκπληξη στη περιφέρεια.


Houston Rockets: Ο C. Paul παρόλο που ήταν free agent, αποφασίζει να βοηθήσει την ομάδα του και αναγκάζει τους Rockets να δώσουν το καλύτερο αμυντικά pg του ΝΒΑ, τον 6th player of the year. 2 ball domimant παίχτες που η χημεία τους είναι σίγουρα ερωτηματικό. Ο Paul θα πρέπει να αναλάβει τα αμυντικά καθήκοντα του P. Beverley και ο J. Harden θα πρέπει να παίξει περισσότερο χωρίς τη μπάλα. Από τα φαβορί για τις πρώτες θέσεις στη περιφέρεια για την ομάδα του D’ Antoni, η δυνατότητα τους όμως να γίνουν πραγματικοί contenders θα εξαρτηθεί από τη χημεία και τον εγωισμό των αστέρων τους.


Celtics: H 2η μεγαλύτερη έκπληξη του καλοκαιριού είναι η αίτηση και τελικά η μετακίνηση του Irving. Οι ταλαντούχοι Celtics των J. Brown, J. Tatum έφτιαξαν μια δυνατή 3αδα με Irving-Hayward-Horford και σε συνδυασμό με τα αρκετά pick που έχουν στη διάθεση τους και έναν από τους καλύτερους προπονητές θα μπορούσαν μελλοντικά να κυριαρχήσουν. Φέτος όμως; Η έλλειψη rim protector αλλά και τα ερωτηματικά στην άμυνα τους μετά τη φυγή των Bradley-Crowder κάνουν την ομάδα στους ευάλωτη στην άλλη μεγάλη δύναμη της περιφέρειας.


Cavaliers: Πολλές αλλαγές με τον D. Rose να έρχεται σε μια προσπάθεια να σώσει τη καριέρα του με κάποιο δαχτυλίδι που θα τον έβαζε σε υποψηφιότητα πάλι για HOF. Isaiah Thomas, με τραυματισμό ως το all star και D. Wade, J. Crowder, J. Green έρχονται για να αναδιαμορφώσουν τελείως το ρόστερ σε μια προσπάθεια να ανέβει η άμυνα τους με αθλητικούς παίχτες που μπορούν να παίξουν πιο χαμηλά σχήματα. Love πλέον στο 5 σε μια κίνηση που θα ανοίξει τους χώρους για τους αρκετούς ταλαντούχους σε drive παίχτες των Cavs αλλά και μεγάλο πιθανότατα πρόβλημα στο pnr. Πολλά ερωτηματικά με παίχτες ευάλωτους σε τραυματισμούς και ένα x factor που θα μπορούσε να τους κάνει contender, το pick του 2018 των Nets. Θα αποφασίσουν να το δώσουν μαζί με ενδεχομένως τον T. Thompson που θα έρχεται από το πάγκο με ένα βαρύ συμβόλαιο ή θα το κρατήσουν σε περίπτωση που φύγει ο L. James;


To reboot
Chicago Bulls: H ένδοξη ομάδα των 90s, βρήκε διέξοδο στον D. Rose και μαζί με τον J. Butler προσπάθησε να επιστρέψει στις παλιές δόξες της. Ο τραυματισμός του κάποτε MVP αλλά και η ανταλλαγή του Butler με τους K. Dunn, Z. Lavine και το 7ο pick (τον ταλαντούχο Z. Markkanen) κλείνει τον κύκλο και φιγουράρει στα φαβορί για τις τελευταίες θέσεις πλέον της regular season. 

Lakers: Η πρόσληψη του Magic Johnson, η επιλογή του L. Ball, η εντυπωσιακή άνοδος του K. Kuzma, το αρκετό cap space που δημιούργησαν για το 2018 με την ανταλλαγή του Mozgov αλλά και κάποιες ταλαντούχες μονάδες στο υπάρχον ρόστερ αναπτέρωσαν το ηθικό των οπαδών των Lakers που σκοπεύουν να κινηθούν δυναμικά την επόμενη σεζόν με τα ονόματα των free agents Lebron James και Paul George να ακούγονται έντονα.

Pacers: Λίγα πράγματα για τους Pacers που έδωσαν τον αστέρα τους P. George για V. Oladipo και D. Sabonis με το tanking να είναι πλέον μονόδρομος για τα επόμενα χρόνια.

Knicks: Πολύ δράμα για άλλη μια χρονιά για μια από τις ομάδες με το περισσότερο κόσμο στο ΝΒΑ. Η φυγή του P.  Jackson και του D. Rose, η ανταλλαγή του Carmelo και o F. Ntilikina από το draft, ανοίγουν τον δρόμο στον Κ. Porzingis ώστε να εξελιχθεί σαν παίχτης και σαν ηγέτης πλέον της ομάδας της Νέας Υόρκης. Θα χτίσουν οι  Κnicks γύρω του μελλοντικά ή θα συνεχίσουν τα λάθη του παρελθόντος;

Kings: Oι κινήσεις του V. Divac με την ανταλλαγή του Cousins το περασμένο χειμώνα δέχτηκαν αρκετή αμφισβήτηση. Η εξέλιξη του Buddy Hield, η απόκτηση του ταλαντούχου De Aaron fox στο draft αλλά και κάποιες ταλαντούχες μονάδες (Β. Bogdanovic, J. Jackson) δείχνουν ότι υπάρχει φως στο τούνελ μελλοντικά.

Hawks: Μονόδρομος πλέον η πτώση για την ομάδα του Budenholzer που χωρίς τον P. Milsap δεν μπορεί πλέον να παλέψει για πολλά.

Brooklyn Nets: Jeremy Lin και Russell από τους Lakers ενισχύουν το αδύναμο ρόστερ τους χωρίς όμως να δίνουν ιδιαίτερες ελπίδες για κάτι καλύτερο από τις τελευταίες θέσεις της Ανατολής.

Οrlando Magic: Καιρό τώρα στη διαδικασία του rebuilding oι Magic για άλλη μια χρονιά θα κυνηγήσουν τα pick και μια χαμηλή θέση με άλλο ένα draft φέτος (J. Isaac) στη φαρέτρα τους.

Mavericks: Μετά από καιρό πήρε επιτέλους την απόφαση για rebuild η ομάδα του Kuban και σύμφωνα με δηλώσεις του οι Warriors είναι υπεύθυνοι για αυτό.

Οι αναποφάσιστοι
Spurs: Παγιδευμένη με ελάχιστο χώρο στο salary έμεινε για άλλη μια χρονιά αδρανής η ομάδα του Popovic που όμως έχει το τρόπο να τερματίζει ψηλά στη regular season και κανείς δεν αμφισβητεί ότι θα το κάνει για άλλη μια χρονιά.

Washington Wizards: Maximum συμβόλαιο στον O. Porter για την μαχητική ομάδα της ανατολής που όμως δεν δείχνει να έχει τα μέσα να κάνει το κάτι παραπάνω και φέτος αφήνοντας τις ελπίδες της για άνοδο του B. Beal.

Raptors: Η φυγή του Κ. Lowry δεν έγινε ούτε φέτος για την ομάδα του Καναδά, η καλή χημεία με τον Ibaka πλέον από την αρχή της σεζόν και η άνοδος του N. Powell θα είναι τα όπλα της για άλλη μια χρονιά.

Bucks: Στασιμότητα και για την ομάδα του Antetokounmpo που έχει πράγματα να αισιοδοξεί όμως με το νεανικό κορμό της. Πόσο θα ανέβει ο T. Maker και ο M. Brogdon; Σε τι κατάσταση θα γυρίσει ο J. Parker (προέκυψε σενάριο αποχώρησης); 

Blazers: Αδράνεια και για την ομάδα του εκρηκτικού διδύμου των Lillard και C. J. McCollum, θέτουν τις ελπίδες τους στον ταλαντούχο J. Nurkic που απέκτησαν πέρυσι το χειμώνα.

Suns: Ένα καλοκαίρι γεμάτο φήμες για απόκτηση του K. Irving έληξε τελικά χωρίς κάποια κίνηση πέρα από την απόκτηση του ταλαντούχου J. Jackson από το draft. 

Hornets: O Howard ενισχύει την ομάδα του M. Jordan που θα παλέψει για μια θέση στα playoffs χωρίς ιδιαίτερες νότες αισιοδοξίας για το βήμα παραπάνω.

Pistons: H απόκτηση του Bradley και η φυγή των M. Morris και K. Caldwell-Pope φτιάχνουν ένα μαχητικό αμυντικά ρόστερ που όμως έχει ταβάνι επιθετικά. Μια ομάδα που θα διεκδικήσει την είσοδο στην αδύναμη Ανατολή αλλά χωρίς βλέψεις για κάτι παραπάνω και αυτοί.

Utah Jazz: Χωρίς τον G. Hayward, με μικρό ρόστερ δύσκολα θα επαναλάβουν την περυσινή έκπληξη και η συμμετοχή τους στα playoff κρίνεται αμφίβολη.

Μemphis Grizzlies: Εμπιστοσύνη στο υπάρχον ρόστερ δείχνουν οι μαχητικοί Grizzlies κόβοντας γρήγορα κάθε σενάριο για τυχόν αλλαγή των M. Gasol και M. Conley. Θα καταφέρουν για άλλη μια φορά να μπουν playoffs χωρίς τον Z. Randolph που αποτελούσε πυλώνα του πάγκου τους;

Tα ερωτηματικά-εκπλήξεις:
Nuggets: Η απόκτηση του P. Milsap σε συνδυασμό με έναν από τους πιο ταλαντούχους πασέρ ψηλούς στο ΝΒΑ δημιουργούν ένα δυναμικό δίδυμο στο 4-5 σε μια ομάδα που δείχνει ότι θα παλέψει για τα playoffs με αξιώσεις.

Clippers: Πολλές αλλαγές για τη 2η ομάδα του LA μετά την ανταλλαγή του C. Paul. Μ. Teodosic και P. Beverley στη περιφέρεια, M. Gallinari από τους Nuggets, φτιάχνουν ένα νέο σύνολο που φιλοδοξεί να παλέψει για μια θέση στα playoff σε μια ομάδα που θα είναι σίγουρα ευχάριστη στο μάτι. 

Pelicans: Σε μια περίοδο που το ΝΒΑ δείχνει να έχει αλλάξει, με χαμηλά σχήματα και έμφαση στο περιφερειακό σουτ, οι Pelicans πάνε κόντρα στο ρεύμα και προσπαθούν με το δίδυμο A. Davis-D. Cousins να ξεφύγουν από την αφάνεια. Η απόκτηση του Rondo προσπαθεί να λύσει το οργανωτικό πρόβλημα τους και μαζί με τον ακριβοπληρωμένο J. Holiday θα παλέψουν για την είσοδο στα playoffs.

76ers: Άλλο ένα 1st pick με τον M. Fultz άλλος ένας τραυματισμός για την πιο άτυχη ομάδα του ΝΒΑ. Η επιστροφή του Β. Simmons και του J. Embiid μαζι με τον D. Saric και η απόκτηση ενός πολύ καλού σουτέρ J. Reddick δημιουργούν ένα πολύ ελπιδοφόρο και νεανικό ρόστερ που αν κατάφερνε να μείνει χωρίς τραυματισμούς θα μπορούσε να κάνει μεγάλη έκπληξη.

Miami Heat: Χωρίς ιδιαίτερη ενίσχυση αλλά με εκπληκτικό 2ο γύρο πέρυσι το δίδυμο των G. Dragic και D. Waiters με τον τρομακτικό H. Whiteside θα προσπαθήσουν αυτή τη φορά να μπουν στα playoffs και είναι πολύ πιθανό αυτή τη φορά να τα καταφέρουν.

To κύκλο των φετινών καλοκαιρινών κινήσεων κλείνουν οι πρωταθλητές Warriors που πέρα από την απόκτηση του N. Young δεν ενισχύθηκαν περαιτέρω. 1ο test για τους πρωταθλητές οι Rockets στις 18 Οκτώβρη όπου ξεκινάει η σεζόν μαζί με την κόντρα των Celtics-Cavaliers. Καλά ξενύχτια να έχουμε!

NBA 2018 SEASON OPENER