Qyntel Woods

Qyntel Woods
Woods on the fastbreak.

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Madness reigns...


SAVATAGE "HALL OF THE MOUNTAIN KING" (HD) Official Video

Καλησπέρα σε όλους!
Η έμπνευση προκύπτει από το διάβασμα ή από το γράψιμο. Εξαρτάται απ'το ταλέντο (δεν έχω καθρέπτη μπροστά μου) ή τον ναρκισσισμό του καθενός μας.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ψυχοσύνθεση του Τράκη απαιτεί ιατρική παρακολούθηση ή είναι στην ιδιοσυγκρασία του να μεταμορφώνεται σ'ένα ικανότατο troll.
Με το ξέπλυμα Τράκη απ'την πάλαι ποτέ αδέκαστη Κουρούνα (aka Καρύδας) στο σημερινό All Star Basket για την παράνομη μαγνητοφώνηση Ομπράντοβιτς, ως συνέχεια του σχολίου του στο site της Nova για την υπόθεση με το πούλμαν, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ είχε πει ότι καλά τους έκανε ο Τράκης, έχετε να πείτε κάτι;
Τι έχω να γράψω σχετικά; Madness reigns...


Ο Καρύδας γλείφει -χρόνια τώρα- όλους τους βάζελους επειδή ανήκουν σε μια αγορά που πουλάει. Χορηγίες στο All Star, διαγωνισμοί, συμμετοχές, αναγνωστικό κοινό. Αν δεν το κάνει, γιατί επέλεξε το Νίκο Συρίγο για το έντυπό του; Άρα το κάνει και με το παραπάνω. Λογικό κι επόμενο. Δεν τον αδικώ. Κι εγώ την τσέπη μπορεί -λέω μπορεί- να κοίταζα, αφού στα χρόνια ξηρασίας που ακολούθησαν την αποχώρηση Κόκκαλη, οι Γιαννακόπουλοι ήταν η μοναδική "πηγή" εσόδων για το μπάσκετ. Επιχειρηματίας ο Δημητράκης ο Καρύδας. Μπούλης, αλλά επιχειρηματίας ολκής.

Πλέον, δεν στηρίζει απλά αλλά ξεπλένει και αυτό είναι αηδιαστικό. Εμετικό. Ντροπή. Ξεφτίλα. Να τον χαρακτηρίσω πρώην Ολυμπιακό; Θα μπορούσα. Σαφέστατα...
Όταν όμως έγραψε σχόλιο υπέρ του Σπανούλη στο σκηνικό με Ματσιούλις του τελικού της Ευρωλίγκα, στηρίζοντας τον Σπανούλη φυσικά, έπεσαν να τον φάνε οι βάζελοι από τα ΜΜΕ για στήριξη στον ακατανόμαστο Σπανούλη. Μετά, τα γύρισε σαν γνήσια Κουρούνα. Το έχει πράξει πολλές φορές άλλωστε. Στο (ανενεργό πλέον) blog του, στο περιοδικό του και πάει λέγοντας.
Όποτε του τα έχω χώσει βέβαια στο Twitter, δεν μου έχει απαντήσει ποτέ. Υπεκφεύγει.
Ποτέ δεν θα περίμενα όμως, να ξεπλένει τον Τράκη, ένας πρώην Ολυμπιακός, ειδικά από τη στιγμή που υπάρχουν Παναθηναϊκοί που δεν επιθυμούν πλέον την παρουσία του Δημητράκη στην ιδιοκτησία της ομάδας τους.
Τα μεταγραφικά σενάρια δεν είναι της παρούσης. Έχω ξαναγράψει ότι ο Σφαιρόπουλος εισηγήθηκε την παραμονή των παικτών που θέλει να διατηρήσει και του χρόνου στο ρόστερ της ομάδας. Επιθυμία του να διατηρήσει την ομοιογένεια στο γήπεδο καθώς και το άριστο κλίμα στα αποδυτήρια.
Μπερτς, Μιλουτίνοφ παραμένουν. Λοτζέσκι, Γιανγκ αποχωρούν. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ δεν θα επιλεγεί στον 1ο γύρο από τη διαδικασία του Draft. Ως εκ τούτου, είναι εξαιρετικά αμφίβολη η παραμονή του στο ΝΒΑ και πιθανότερη η έλευσή του στην Ευρώπη και κατ' επέκταση η ενεργοποίηση της συμφωνίας του με τον Ολυμπιακό. Αποτελεί παρόμοιο project μ'εκείνο του Παπαπέτρου. Με καλύτερες προοπτικές αλλά με το ίδιο χρονικό υπόβαθρο.
Η πιθανολογούμενη έλευση του Ντόρσεϊ, θα κρίνει την παραμονή του Γκριν κατά μεγάλο βαθμό, εξαιτίας του διαβατηρίου του Έλληνα γκαρντ. Δεν θα αναγκάσει τον Σφαιρόπουλο να βγει στην αγορά για αντι-Λοτζέσκι τύπου Μπαμπ, Χέσλιπ, Ρολ αλλά να κρατήσει τον Γκριν που μπορεί να ανταποκριθεί σαν δημιουργός σε συγκεκριμένες καταστάσεις και μπορεί επίσης να παίξει ταυτόχρονα με τον Σπανούλη στο παρκέ σε άμυνα κι επίθεση. Κάτι ακόμα που θα χρειαστεί να γνωρίζετε. Το ΝΒΑ παρακολουθεί στενά τον Γκριν. Οι ειδικοί, οι σκάουτερς δηλαδή -όπως πληροφορήθηκα- δεν τον βλέπουν να επιστρέφει στο ΝΒΑ. Τον βλέπουν να παραμένει Ευρώπη. Που μεταφράζεται ως εξής: Αν φύγει από τον Ολυμπιακό ο Γκριν, δεν θα μπορέσει να μετακομίσει στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Θα παραμείνει στη γηραιά ήπειρο. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.

Όπως παραλείπεται και η γραμμή ψηλών με τον Αγραβάνη να καλύπτει την 3η θέση στο 5 ή τη 2η θέση στο 4. Δεν θα χρησιμοποιήσω τις πληροφορίες που έχω -γιατί έχω και τέτοιες- αλλά ο Σφαιρόπουλος θέλει αθλητικό μαύρο παικταρά (ΜΑΠ) πίσω από τον Πρίντεζη, επειδή πολύ απλά θέλει να καλύπτει τη συνεχόμενη κούραση του Συριανού και τη συνεχόμενη ταλαιπωρία από τον αγωνιστικό μαραθώνιο της διοργάνωσης.
Ο Τιγί δεν θα μπορούσε να ήταν υποψήφιος επειδή ο συγκεκριμένος έχει δείξει ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί αγωνιστικά απέναντι σε δυνατότερους ή ισάξιους αντιπάλους τύπου Γκιστ ή Γκέμπριελ. Η περσινή προϊστορία επιλογών του Σφαιρόπουλου εξάλλου, μας έδειξε ότι ο κόουτς ήθελε Ουάιτ και Γκέμπριελ. Αθλητικούς, δυναμικούς με σουτ και προοπτικές εξέλιξης. Πώς λοιπόν θα καταλήξει στον Τιγί;
Ο μοναδικός "μπαλαντέρ" που θα έκανε στον κόουτς θα ήταν ο Μπροκ Μότουμ που θα αποχωρήσει από τη Ζαλγκίρις. Κρατήστε αυτό το όνομα. Είναι παίκτης που αρέσει στο Σφαιρόπουλο, επειδή διαθέτει τα πάντα και συμφέρει. Τρίποντο, αθλητικότητα, σουτ, παραστάσεις, ποστ παιχνίδι, λίγες απαιτήσεις.
Σε άλλη περίπτωση, ένας αναβαθμισμένος Αγραβάνης όπως ο Μήτογλου, που αποτελεί ένα σενάριο που δεν με βρίσκει σύμφωνο επειδή είναι πολύ αδύναμο για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Ευρωλίγκα.

Υπάρχουν πολλά πεντάρια και τεσσάρια να σας προτείνω. Ίσως σε επόμενο κείμενο. Όσοι δεν καταλαβαίνετε γιατί επιμένω στους 4 ξένους στη ρακέτα, είναι για έναν ακόμα λόγο. Επειδή ο Σφαιρόπουλος επιθυμεί παίκτη που να μπορεί να συννενοείται με τον Σπανούλη με κλειστά μάτια και να ανταποκρίνεται άριστα στο κεντρικό πικ εν ρολ όπως κάποτε ο Χάινς ή ο Χάντερ.
Αυτό το χαρακτηριστικό είναι που δεν υπάρχει πλέον στη γραμμή ψηλών. Ο Μιλουτίνοφ δεν μπορεί επειδή είναι άλλου είδους ψηλός, ενώ ο Μπερτς δεν μπορεί επειδή αδυνατεί να ακολουθήσει άμεσα στις αλλαγές. 
Ο Όγκαστ είναι τέτοιος ψηλός αλλά η εντολή Αγγελόπουλων είναι να αφήσουν τον παίκτη "να φάει τα μούτρα του στην ομάδα του Γιαννακόπουλου" ενώ φέρονται ως κλεισμένοι επίσης οι κ.κ. Λάνγκφορντ, Περπέρογλου και Λάρκιν.
Θέλετε ονόματα για τον Ολυμπιακό;
Πολύ ιδανικό δίδυμο ο Τόμας ή ο Γκιλ στο 4 με τον Μακλίν ή τον Μπούκερ στο 5 σε αντιστοιχία.
Έχουμε καιρό όμως για σενάρια. Τίποτα δεν τελείωσε αν δεν ολοκληρωθούν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις. 
Προέχει η κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Greatness awaits those who try...

Manowar - Mountains 


Καλησπέρα σας!
Μετά από μια λυτρωτική σειρά εναντίον της Εφές, ακολούθησε μια υποτονική εβδομάδα, που κατά την εξέλιξή της, μας φόρτωνε με αξιοζήλευτο άγχος. Εξαιτίας της αναμονής του Final Four. Τουτέστιν, συνεπακόλουθο της αγωνιστικής αδράνειας.
Η αναμονή ολοκληρώθηκε. Σήμερα Παρασκευή, ξεκινάει το εορταστικό (τρόπος του γράφειν) τριήμερο της Κωνσταντινούπολης για όλους τους λάτρεις της Ευρωλίγκα.

Οι αντίπαλοι γνωστοί από καιρό. Ο πρώτος ημιτελικός που θα διεξαχθεί στις 18.30 ώρα Ελλάδας, φέρνει αντιμέτωπους την ΤΣΣΚΑ και τον Ολυμπιακό. Ο δεύτερος ημιτελικός ανάμεσα σε Φενέρ και Ρεάλ 3 ώρες αργότερα. Με τυπικά και ουσιαστικά γηπεδούχο την Τουρκική ομάδα, σε αντίθεση με το Final Four της Μαδρίτης προ διετίας, που περιελάμβανε ακριβώς τους ίδιους αντιπάλους, με μόνη διαφορά τότε, την τυπικά και ουσιαστικά γηπεδούχο Ρεάλ.
Εδώ που φθάσαμε, στους τέσσερις καλύτερους της χρονιάς κατά γενική ομολογία, δεν μπορούμε να αναφερθούμε σε κρυφά πλεονεκτήματα, σε καλύτερους παίκτες ή άριστους προπονητές. Εδώ που φθάσαμε, η θέληση για τη νίκη θα μετρήσει περισσότερο από το κάθε λογής αριθμητικό ή διαιτητικό πλεονέκτημα. 

Ας αρχίσω αντίστροφα. Με το ζευγάρι Φενέρ-Ρεάλ. Διακρίνω μια ισορροπία στην αναμέτρηση. Η Ρεάλ υπερτερεί στην περιφέρεια (σαν γνήσια Σπανιόλα) με τους Γιουλ, Ντρέιπερ, Φερνάντεθ, Ντόντσιτς, Κάρολ, Ματσιούλις, Τέιλορ έναντι των Ντίξον, Σλούκα, Μαχμούτογλου, Μπογκντάνοβιτς, Νάναλι, Κάλινιτς. Η Φενέρ αντιθέτως υπερτερεί στους ψηλούς με κάθε κόστος. Με Ούντο, Βέσελι, Άντιτς, Ντατόμε και -έστω- Μπένετ έναντι των Αγιόν, Χάντερ, Ράντολφ, Ρέγιες, Νοτσιόνι και Τόμπκινς. Στις φετινές αναμετρήσεις είχαν νικήσει αμφότεροι στις έδρες τους.

Τι πρέπει να κάνει η Φενέρ; Να περιορίσει τους κινητήριους μοχλούς Γιουλ-Ντόντσιτς και Κάρολ στην περιφέρεια με Ντίξον, Νάναλι, Κάλινιτς καθώς και τον δημιουργό-σκόρερ Αγιόν στη ρακέτα. Δεν χάνει από Ράντολφ, Φερνάντεθ, Ρέγιες σε καμία περίπτωση. Να κρατήσει το παιχνίδι σε χαμηλό σκορ και λίγες κατοχές.

Τι πρέπει να κάνει η Ρεάλ; Να περιορίσει τον Μπογκντάνοβιτς με Ντρέιπερ-Ματσιούλις αρχικά και να χαλάσει το παιχνίδι του Ντίξον με Ντρέιπερ-Γιουλ. Να κρατήσει μακριά από τη ρακέτα της Ούντο, Βέσελι με τους Χάντερ, Ράντολφ αλλά και να μαρκάρει αποτελεσματικά τον Ντατόμε με Ματσιούλις, Νοτσιόνι. Να μην αφήσει αιφνιδιασμό να πάει στράφι και να κυνηγήσει όλες τις δεύτερες επιθέσεις. Να πιέσει τους λίγους αλλά καλούς ψηλούς της Φενέρ για να κερδίσει κάθε επιθετικό ριμπάουντ. Έχει περισσότερους αναλώσιμους ψηλούς να θυσιάσει.

Για τη συνέχεια,η αναμέτρησή που μας αφορά, με σαφές προβάδισμα της ΤΣΣΚΑ. Σε όλους τους τομείς. Μόνο σε περίπτωση που συμμετείχε ο Λοτζέσκι, θα είχε ένα ισχυρό προβάδισμα στα τριάρια ο Ολυμπιακός.
Η περιφερειακή γραμμή της ΤΣΣΚΑ είναι η γραμμή πυρός της. Τεόντοσιτς, Ντε Κολό, Τζάκσον, Χίγκινς, Φριτζόν και οι δύο Κουλάγκιν σε αντιπαράθεση με τους Μάντζαρη, Σπανούλη, Γκριν, Ουότερς και Τολιόπουλο. Φαινομενικά ασταμάτητη η περιφέρεια της Ρώσικης αρμάδας.
Σχετική ισορροπία στη θέση 3 με ποικιλία σε κοντά σχήματα με Κουρμπάνοφ, Χίγκινς, Αντόνοφ ή ψηλά σχήματα με Βοροντσέβιτς, Κορόμπκοφ από την ΤΣΣΚΑ ενώ το βάρος θα επωμισθούν στον Ολυμπιακό οι Παπανικολάου και Παπαπέτρου κατά κύριο λόγο. Αμυντικογενείς προσανατολισμοί στη συγκεκριμένη θέση και για τις δύο ομάδες. Αρκετός χώρος για τρίποντα θα προκύψει από τη δημιουργία των γκαρντ σε κάθε περίπτωση.
Ολοκληρώνουμε με τους ψηλούς. Για την ΤΣΣΚΑ οι Χάινς, Κριάπα, Βοροντσέβιτς, Ογκουστίν και Φρίλαντ ενώ ο Ολυμπιακός με Μιλουτίνοφ, Μπερτς, Γιανγκ, Πρίντεζη και Αγραβάνη εξισορροπεί κάπως τις γραμμές στο 4 και 5. Οι αμυντικές ικανότητες του Χάινς αλλά και των Κριάπα, Βοροντσέβιτς θα ρυθμίσουν κατά μεγάλο ρόλο την ανταπόκριση των Μπερτς, Μιλουτίνοφ, Γιανγκ στις πάσες των περιφερειακών του Ολυμπιακού μετά από τα πλάγια και κεντρικά πικ εν ρολς. Οι Ογκουστίν και Φρίλαντ δεν μπορούν να κρίνουν σε καμία περίπτωση την έκβαση του αγώνα. Σε αντίθεση με τη δυναμική παρουσία του Πρίντεζη στην επίθεση και την αμυντική του προσήλωση στα ριμπάουντς. Καθοριστικός σε κάθε περίπτωση θα είναι ο ρόλος του Αγραβάνη που θα χρειαστεί για να περιορίσει κάθε αντίπαλο ψηλό και ειδικότερα τον Βοροντσέβιτς καθώς και τον Κριάπα. Θεωρώ τον Αγραβάνη ως τον σημαντικότερο ψηλό του Ολυμπιακού στο ατομικό μαρκάρισμα, από την κάλυψη του τριπόντου μέχρι τα μπλοκ άουτς της ρακέτας. Ελπίζω να μην φορτωθεί με φάουλς. Είναι τόσο σημαντικός όπως με τον Ερυθρό Αστέρα στο Βελιγράδι.

Τι πρέπει να κάνει η ΤΣΣΚΑ; Να περιορίσει τους κινητήριους μοχλούς Σπανούλη-Γκριν στην περιφέρεια, καθώς και τον Πρίντεζη στη ρακέτα. Αν επιδιώξει να τους χαλάσει το παιχνίδι, θα έχει καταφέρει το σημαντικότερο βήμα για την επικράτηση. Σημαντικός επίσης ο game changer Παπανικολάου που αν πιάσει απόδοση, θα είναι δύσκολο να μαρκαριστεί από τους αντίστοιχους παίκτες της θέσης του. Θα χρειαστεί να βγει εκτός ρυθμού εξαιτίας των φάουλς ή να αναλωθεί στο μαρκάρισμα του Ντε Κολό.

Τι πρέπει να κάνει η Ολυμπιακός; Αρχικά να περιορίσει τον Ντε Κολό με τον Παπανικολάου, στη συνέχεια να βγάλει εκτός ρυθμού τον Τεόντοσιτς με τον Μάντζαρη και τελικά να μην αφήσει χώρους σε Τζάκσον, Χίγκινς για διεισδύσεις με Σπανούλη-Γκριν αλλά ούτε και ελεύθερα τρίποντα στους Κουρμπάνοφ, Βοροντσέβιτς, Φριτζόν. Σημαντικό επίσης ότι όλοι μα όλοι οι παίκτες της ΤΣΣΚΑ μαρκάρονται "ψυχολογικά" εκτός του Χάινς. Αν πάρει προβάδισμα στο σκορ ο Ολυμπιακός, δύσκολα θα επιστρέψει η ΤΣΣΚΑ εκτός των Χάινς, Ντε Κολό και Τεόντοσιτς. Θα χρειαστεί λοιπόν να κάνει το τέλειο αμυντικά παιχνίδι κι ας έχει χάσει στις δύο φετινές αναμετρήσεις της κανονικής περιόδου. Δεν παίζει μπάσκετ το παρελθόν εξάλλου. 

Σε τέτοια παιχνίδια κορυφαίων αναμετρήσεων που κρίνουν τρόπαιο, υστεροφημία, χρήματα και δόξα, σημαντικότατο ρόλο παίζει η αυταπάρνηση και ο ψυχισμός. Αυτά που πρεσβεύει η κορυφαία αυτή ομάδα που λέγεται Ολυμπιακός, από το προηγούμενο Final Four του 2012 στην Κωνσταντινούπολη κι αποτελούν παρακαταθήκη του Ντούσαν Ίβκοβιτς, αυτής της Σέρβικης γριάς αλεπούς της προπονητικής αλλά και του τότε βοηθού του Βαγγέλη Αγγέλου:
Όλοι για έναν, κι ένας για όλους.
Όλοι μαζί λοιπόν, με αυταπάρνηση και άκρατο ψυχισμό για την ομάδα. Βρίσκεται πλέον στο DNA αυτής της ομάδας. Όποιος πέφτει οφείλει να ξανασηκωθεί. Ακόμα κι αν δεν μπορεί, θα σπεύσουν οι υπόλοιποι να τον βοηθήσουν. Αυτό είναι το μεγαλείο της προσπάθειας. Greatness awaits those who try...
Το μόνο που χρειάζεται αυτή η ομάδα από τους οπαδούς της, είναι ενθάρρυνση και θετική ενέργεια. Τα υπόλοιπα θα καταλήξουν όπως τα ευχόμαστε αρκεί να υπάρχει πίστη στις ικανότητες της ομάδας για το τελικό αποτέλεσμα.
Με τη νίκη!

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Στο δρόμο προς την Πόλη.

Rush - A Passage to Bangkok 

Ποιος άλλος θα μπορούσε να συνδράμει κείμενο χωρίς την προοδευτική καθοδήγηση των Καναδών; Ποιος θα μπορούσε να εκθειάσει τον Σπανούλη, χωρίς ταυτόχρονα να τον εξυψώνει σαν έναν επίγειο θεάνθρωπο; Ποιος θα μπορούσε να συντάξει ένα κείμενο εν μέσω αγχωτικής πίεσης από τον υποφαινόμενο μακρυμάλλη εργαζόμενο;
Μόνο ο Σταύρος, σαν ένας άλλος δημιουργός μαθηματικής φιλοσοφίας. Ιδού...


Η περυσινή χρονιά τελείωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε ό,τι αφορά τις εγχώριες υποχρεώσεις της ομάδας μας, με την εμφατική κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλητή. Στην Ευρώπη όμως συνέβη κάτι ασυνήθιστο και έξω από τα υψηλότατα στάνταρ στα οποία μας έχει συνηθίσει ο Ολυμπιακός από τη σεζόν 2005-2006 και έπειτα. Η ομάδα αποκλείστηκε στη φάση των ''16'' της Euroleague, με αποτέλεσμα να μη συμμετέχει στη φάση των play off της διοργάνωσης, έπειτα από 10 συνεχείς συμμετοχές (από τη σεζόν 2005-2006 έως και τη σεζόν 2014-2015). Η τάξη αποκαταστάθηκε φέτος και το σύνολο του Γιάννη Σφαιρόπουλου καλείται να διεκδικήσει -για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια- την πρόκριση σε Final 4. Είναι εύκολο το εμπόδιο που καλείται να αντιμετωπίσει; Σε καμία περίπτωση. Η Anadolu Efes αποτελεί ίσως την πιο φορμαρισμένη ομάδα της τελευταίας στροφής του φετινού μαραθωνίου, με αποτέλεσμα να διεκδικεί με ρεκόρ 17-13 την πρόκριση απέναντι στον 3ο και σταθερότερο κατά τη διάρκεια της σεζόν Ολυμπιακό (ρεκόρ 19-11).

Απολογισμός


Η ομάδα του Πειραιά, εκμεταλλευόμενη την πιο ορθολογική -σε σχέση με πέρυσι- δόμηση του ρόστερ, διαχειρίστηκε τα... συνήθη ετήσια προβλήματα τραυματισμών που προέκυψαν και έφτασε μέχρι και το σημείο να διεκδικεί την πρωτιά, κάτι που ίσως και να είχε συμβεί, αν δεν έκανε ορισμένες αναπάντεχες ήττες, όπως εκείνες από τις μετριότατες φέτος Maccabi Tel Aviv και Galatasaray στο ΣΕΦ. Παρ' όλα αυτά, οι απανταχού φίλοι του αθλήματος, από τις πρώτες κιόλας αγωνιστικές της διοργάνωσης, αντιλήφθηκαν πως η νέα δυσκολότερη και σε κάθε τομέα πιο απαιτητική μορφή της Euroleague, αναπόφευκτα θα καθιστούσε τις ''εκτός προγράμματος ήττες'', ''εντός'' προγράμματος. Μιας, και για πρώτη φορά οι αθλητές των ευρωπαϊκών ομάδων κλήθηκαν να μπουν σε ρυθμούς NBA εξαιτίας των συνεχόμενων υποχρεώσεων. Το πρωτάθλημα των 16 ομάδων ήταν όμορφο και συναρπαστικό για εμάς τους θεατές, εξαντλητικό και ψυχοφθόρο για τους αθλητές, γεγονός που δικαιολογεί εν πολλοίς τόσο το πλήθος των τραυματισμών όσο και τη συχνότητα των εκπλήξεων, με τις συχνές ήττες των πρωτοπόρων από τις φαινομενικά χαμηλότερης δυναμικότητας ομάδες, οι οποίες δεν τα παράτησαν, ακόμα κι όταν είχαν και μαθηματικά αποκλειστεί. Αρκεί να φέρει κανείς στο νου του τη νίκη της αποκλεισμένης και αδιάφορης βαθμολογικά Maccabi στην έδρα της Fener. Μια νίκη που έδωσε αναπάντεχα στον φορμαρισμένο τελευταία -αλλά ασταθή και δίχως χημεία στις περισσότερες αναμετρήσεις της σεζόν Παναθηναϊκό- το πλεονέκτημα έδρας.

Ρόστερ 
Η μουρμούρα και η γκρίνια για τη μη απόκτηση 4αριού το καλοκαίρι αποτελεί προ πολλού παρελθόν, καθώς οι Πειραιώτες τα πήγαν εξαιρετικά έως τώρα σε Ελλάδα και Ευρώπη, με τη μόνη παραφωνία να μην είναι άλλη από την απώλεια του Κυπέλλου. Μικρό το κακό. Το πιο σημαντικό κομμάτι της σεζόν ξεκινάει τώρα, δίχως να λείπουν δυστυχώς οι αγωνιστικές απώλειες. Ο Hackett αποτελεί εδώ και μήνες παρελθόν για το υπόλοιπο της σεζόν, με τον βραχύσωμο Waters να τον αντικαθιστά επάξια, χωρίς όμως να διαθέτει το χαρακτήρα και τις αρετές του Ιταλού. Διαθέτει όμως αξιόπιστο σουτ, προβαίνει δύσκολα σε λάθη, ελέγχει το ρυθμό και -το σημαντικότερο- φάνηκε να προσαρμόζεται άμεσα στα θέλω του coach Σφαιρόπουλου. Η σειρά αγώνων απέναντι στην τουρκική ομάδα ξεκινάει επίσης χωρίς τον Matt Lojeski. O Παπαπέτρου θα κληθεί έτσι να μετακινηθεί από τη θέση ''4'' -στην οποία χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο φέτος- στη θέση ''3''. Θετικό και ιδιαίτερης βαρύτητας είναι επίσης το ότι ο Αγραβάνης φαίνεται το τελευταίο διάστημα να βρίσκει τον καλό του εαυτό, με την εκτός έδρας νίκη απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα να οφείλεται σε τεράστιο βαθμό στις προσωπικές ενέργειες που πήρε. Οι Αγραβάνης και Παπαπέτρου οφείλουν να εξαργυρώσουν στα κρίσιμα την εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο προπονητής τους το καλοκαίρι, επιλέγοντας τη μη απόκτηση back up του Γιώργου Πρίντεζη και διατηρώντας τους εντός του rotation.

Tην εμπιστοσύνη του προπονητή και της διοίκησης καλείται να εξαργυρώσει και ο Patric Young. Σε ορισμένα παιχνίδια έχει δείξει σημάδια ''μπασκετικής'' ζωής, στα περισσότερα όμως είναι μετριότατος, με αποτέλεσμα να υπολογίζεται πλέον ως τρίτη λύση στη γραμμή των ψηλών της ομάδας, πίσω από τους Birch και -τον πολύ καλό φέτος και συνεχώς βελτιωμένο- Milutinov. Η αθλητικότητα της Efes όμως δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί εύκολα χωρίς έναν τουλάχιστον αξιοπρεπή Young, όπως παρουσιάστηκε για παράδειγμα στο παιχνίδι με τη Fener στο ΣΕΦ.

Το βαρόμετρο
Βασίλης Σπανούλης: Ο φύσει και θέσει ηγέτης της ομάδας. Ο αθλητής που συνέδεσε το όνομα του με τις πιο λαμπρές έως τώρα επιτυχίες του πολύπαθου την προηγούμενη δεκαετία τμήματος μπάσκετ του συλλόγου.

Η σεζόν ξεκίνησε εξαιρετικά για τον Ολυμπιακό και τον Λαρισαίο guard. O Σπανούλης πραγματοποίησε μέχρι τον τραυματισμό του το Δεκέμβρη μια από τις πιο μεστές σεζόν της καριέρας του, προσφέροντας εξίσου σε σκοράρισμα και δημιουργία. Το διάστημα που ακολούθησε, τον βρήκε τραυματία και μεταξύ αποθεραπείας και προσπάθειας εύρεσης αγωνιστικού ρυθμού. Στα τελευταία παιχνίδια φαίνεται να βρίσκει σταδιακά τον καλό του εαυτό. Η ομάδα έχει ανάγκη τον καλό Σπανούλη, χωρίς τον οποίο χάνει βασικά στοιχεία του παιχνιδιού της, όπως η αποτελεσματικότητα στο pick n' roll με τον Birch, κάτι που σχεδόν ξεχάστηκε στο κακό διάστημα του αρχηγού, αφού ο αθλητικός Καναδός εξαρτάται άμεσα από τη δημιουργία των συμπαικτών του. Όταν λοιπόν ο ηγέτης της ομάδας δεν έχει την απαραίτητη ενέργεια, είναι μια ταχύτητα πιο αργός, με συνέπεια οι αντίπαλες άμυνες να μη δυσκολεύονται να προσαρμοστούν πάνω του με παγίδες και double team, οδηγώντας τον σε βεβιασμένες και τραβηγμένες προσπάθειες.

Διαχείριση

Συμπερασματικά, η διαχείριση του πλεονεκτήματος έδρας, όπως και των αδυναμιών που οδήγησαν την ομάδα να παρουσιάζει αγωνιστική κάμψη στις τελευταίες αγωνιστικές της διοργάνωσης, καθίστανται σε θεωρητικό επίπεδο ως τα προαπαιτούμενα για την εξασφάλιση ενός εκ των τεσσάρων εισιτηρίων για το Final 4 της Κωνσταντινούπολης. Ο Ολυμπιακός έχει παρουσιαστεί κουρασμένος το προηγούμενο διάστημα, σε αντίθεση με την αντίπαλο του που βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση και με την ψυχολογία στα ύψη. Το φαβορί όμως δεν αλλάζει, σε όσες λεπτομέρειες και να αναλωθούμε. Η ομάδα του Πειραιά έχει πιο δεμένο και ισορροπημένο σύνολο και την απαραίτητη τεχνογνωσία για να βρεθεί στο έκτο Final 4 από το 2009 και έπειτα, διεκδικώντας τον 4ο ευρωπαϊκό της τίτλο.

Στον δρόμο για την Πόλη 

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

(The) Man On The Silver Mountain.

 

Rainbow - Man on the Silver Mountain

Καλησπέρα!
Ποιος άραγε κατέχει τον τίτλο του αδιάφθορου; Του λογιστή (the accountant); Του διαπραγματευτή; Του διοικητικού στελέχους που καθορίζει την οικονομική πολιτική; The man in the high castle.
Ένας και μοναδικός που ακούει στο ονοματεπώνυμο Γιώργος Σκινδήλιας.
Εκείνος που βλέπει ακόμα και τον Βατούτιν με απαξιωτικό ύφος. Ο καλός νοικοκύρης. Ο ιδανικός διαχειριστής. Αυτός που κατάφερε να φέρει τον Ολυμπιακό στην κορυφή της Ευρώπης με τον ελάχιστο δυνατό προϋπολογισμό (και το ίδιο προσπαθεί έκτοτε).
Ο Κώστας (Blitzkrieg), καταφέρνει να παρουσιάσει μια Μαμαλακική διατριβή, αναφορικά μ'εκείνον τον φανταστικό τύπο -τον οικονομικό διαχειριστή- Γιώργο Σκινδήλια.

«Ο τραπεζικός λογαριασμός είναι ο μεταβολισμός της οικονομίας και ο ενδιάμεσος χώρος μεταξύ οικιακής και πολιτικής οικονομίας» (Γιόζεφ Άλοϊς Σουμπέτερ, Αυστριακός οικονομολόγος)
Μου λέει ο Μάρκος, ενδιαφέρον θα είχε μια σύγκριση μεταξύ της μερσεντές των Αγγελόπουλων και της Πόρσε του Γιαννακόπουλου. Του λέω τι μέτρο όμως να χρησιμοποιήσουμε γι’ αυτό; Τον ρωτάω, υπάρχει σκινδηλόμετρο; Κάτι όμως δεν μου κάθεται καλά.
Αυτό το κείμενο δεν είναι κάτι αμιγώς μπασκετικό. Έχει να κάνει με οικονομικά.
Από οικονομικά βέβαια δεν ξέρω πολλά. Οι αριθμοί με τρομάζουν. Έχουν κάτι το μεταφυσικό. Αλλά όχι με την πλατωνική έννοια. Με την έννοια του να τα έχουμε καλά (το καλά ερμηνεύεται παντοιοτρόπως) με την εφορία για να μη μας πρήζει τα παπάρια το Κράτος με τη μεταφυσική παρουσία της Εφορίας.
Κοίταζα τις προάλλες που βγήκα μια βόλτα στη Φωκίωνος τους θαμώνες των εστιατορίων να τρώνε. Τα πάντα. Και ξαφνικά σκέφτομαι – ή ίσως όχι και τόσο ξαφνικά αν σκεφτούμε πόση ώρα περνάς στην τουαλέτα μετά από κάποια ηλικία – ρε πούστη μου η τροφή είναι υπερεκτιμημένη ανάγκη. Αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα της τροφής, η απόλαυση να ξεφορτώνεσαι τα περιττά.

Αρκετά όμως. Τι σχέση έχει ο Σκινδήλιας με όλα αυτά; Υπομονή.
Επιστρέφω στο δικό μου No man’s land, αυτό του χώρου μεταξύ πολιτικής και οικιακής οικονομίας το οποίο καταλαμβάνεται από τον τραπεζικό μου λογαριασμό και από αρκούντως ηρωικά άτομα όπως θέλω να τα φαντάζομαι, τους λογιστές – με την ευρεία έννοια του όρου – και που ιδανικά μοιάζουν με τον Θοδωρή Σπαχιδάκη και στην εφιαλτική τους εκδοχή με άχρηστους που σε στέλνουν στην εφοριακή λαιμητόμο.
Η πολιτική οικονομία είναι μάθημα το οποίο διάβασα κάποτε και αφορά στις οικονομικές σχέσεις με το κράτος, με την κοινωνία κλπ. Η οικιακή από την άλλη μάθημα που κάναμε στο γυμνάσιο και κανείς δεν καταλάβαινε τη χρησιμότητά του. Μάθημα μετροσέξουαλ με μοντέρνους όρους.
Ναι αλλά ο Σκινδήλιας τι σχέση έχει επιτέλους; Μας έχει πρήξει με τα αυτοαναφορικά αλλά από Olympiacos B.C. τίποτε. Πού κρύβεται ο Σκινδήλιας;
Λοιπόν, η λέξη κλειδί για μένα είναι κρύβεται.
Δεν ξέρω πολλά για Οικιακή Οικονομία πέρα από το φιστικοβούτυρο το οποίο μου είχε μείνει από εκείνο το βιβλίο και έλεγε να φτιάχνουμε σάντουιτς με φιστικοβούτυρα. Από Πολιτική Οικονομία θυμάμαι την έννοια της χρησιμότητας-utility, το τάδε προϊόν έχει χρησιμότητα. Από τον Σκινδήλια ξέρω ό,τι φαντάζομαι ότι ξέρει και ο Σκινδήλιας για μπάσκετ. Τίποτε.

Ο Σκινδήλιας έγινε το No man’s land μου χάρη στον Θοδωρή Σπαχιδάκη ο οποίος ουκ ολίγες φορές του επιτίθεται για την οικονομική του πολιτική. Συμπεραίνω λοιπόν ότι για την οικονομική πολιτική του Olympiacos BC ευθύνεται ο Σκινδήλιας. Ο Σκινδήλιας είναι κατά κάποιον τρόπο ο τραπεζικός λογαριασμός ανάμεσα στην πολιτική και την οικιακή οικονομία, δηλαδή ο ενδιάμεσος χώρος αλλά ΚΑΙ ο μεταβολισμός της οικονομικής πολιτικής.
So what?
Όλοι ονειρευόμαστε όταν πεινάμε κοψίδια, κοκορέτσια, σπληνάντερα κλπ. Δεν θα ακούσεις κάποιον να πει Α ρε πούστη μου να είχα τώρα μαρουλόφυλλα και μια καρώτο λάχανο να την κάνω ταράτσa.
Οι οργανισμοί μας λοιπόν – άρα φαντάζομαι και οι κοινωνικοί οργανισμοί , όπως τα BC – επιθυμούν κοψίδια, λαχταριστά κοψίδια που να κάνουν coast to coast και να εναποθέτουν το meatball στο καλάθι του αντιπάλου ή στο στομάχι μας. Αυτό θέλει ο καλοφαγάς, οπαδός ή θαμώνας ταβερνείων. Μια γενναία μάσα. Ειδικά στη γιδοχώρα μας τη χωριάτικη έχουμε μάθει να την παίρνουμε για ξεκάρφωμα. Στο τέλος της σφαγής οι ελιές κολυμπάνε ακόμη στο λάδι σαν αποσυνάγωγα μαύρα αστέρια-rim protectors που δεν πρόκειται ποτέ να διανύσουν το milky way του έντερου ή των συνθημάτων της εξέδρας.
Ζούμε μια αιώνια Τσικνοπέμπτη όπως ο Μάρεϋ στη Μέρα της Μαρμότας. Πέφτουμε το βράδυ έχοντας καταναλώσει και ονειρευόμαστε να καταναλώσουμε ξανά. 

Ναι αλλά ο Σκινδήλιας; Υπομονή.
Είσαι στα μέσα της σεζόν. Ξαφνικά ένα βασικό συστατικό της κουζίνας σου τραυματίζεται. Ο Χάκετ, που επειδή δεν ξέρω ποιον ρόλο παίζει στην κουζίνα του BC θα πω ότι λόγω μαλλιού είναι το μπρόκολό σου. Πρέπει να τον αντικαταστήσεις. Οι μανάβηδες έχουν την ίδια πρώτη συλλαβή με τους μάνατζερ. Πρέπει λοιπόν να προσέξεις.
Μπορεί να πάρεις κάτι πιο εντυπωσιακό, να πάρεις καμιά σπαλομπριζόλα ή καμιά Τι μπόουν στέηκ. Αλλά κάτσε λίγο. Δεν είναι μόνο ότι είναι ακριβό το κρεατικό σε σχέση με το λαχανικό, δηλαδή δεν είναι μόνο ότι στα οικονομικά πρέπει να έχεις κάποιον να κάνει κουμάντο, είναι και να σκεφτείς για τι ακριβώς χρειάζεσαι το μπρόκολο. Λοιπόν, κοιτάζοντας το μπρόκολό σου βλέπεις ότι αν και ατίθασο στο παρελθόν βοηθάει να καθαρίζεις τον οργανισμό και μάλιστα έχει αποδεχτεί τον ρόλο του.
Άρα προσοχή στη μαναβική. Θες κάτι που να καθαρίζει τον οργανισμό. Πιες πολύ νερό. Κοιτάς, κοιτάς και παίρνεις έναν Γουώτερς. Δεν θα σε κάνει σίγουρα να κατουράς περισσότερο, αλλά είναι στη λογική της κουζίνας σου και του μεταβολισμού σου.

Ποιος αποφάσισε για τον Γουώτερς; Οι σφιχτοί αριθμοί του Σκινδήλια υποθέτω.
Θα μπορούσες, επαναλαμβάνω, να πάρεις κάτι εντυπωσιακότερο; Ναι. Όλοι έχουμε πάει σε κρεαταγορές. Ο Νάντο Τζεντίλε πχ. Ρε συ κρέμεται σχεδόν τζάμπα; Ζουμερό φιλέτο κλπ. Δεν το κοίταξες καν. Γιατί;
Γιατί έχεις Σκινδήλια. Τον ενδιάμεσο χώρο σου μεταξύ του φιστικοβούτυρου που θα χρησιμοποιήσεις και της χρησιμότητάς του ως προϊόντος. Και παράλληλα τον μεταβολισμό σου που κοιτάζει να μη μπουκώσει το έντερο. Έφερε Γουώτερς. Που ξέρει τον ρόλο του.
Τζεντίλε; Τον πήρε ένας οργανισμός που έχει πολλά φιλέτα (φιλέτα λέω όχι κρέατα). Όταν τρέφεσαι μόνο με κρέατα το έντερο επαναστατεί εναντίον σου.
Κοιτάζω να τρώνε. Τα σουβλατζίδικα γεμάτα. Μπουκώνουμε αβέρτα. Και υποτίθεται ότι η Μεσογειακή διατροφή είναι δική μας. Θέλουμε τον Σκινδήλια μας;
Πιστεύω ότι όλοι κρύβουμε έναν Σκινδήλια μέσα μας. Ο δρόμος της υπερβολής λέει ο Μπλέηκ οδηγεί στο παλάτι της σοφίας. Αλλά γιατί να πρέπει να είναι ο μοναδικός δρόμος; Υπάρχει και ο δρόμος της σφιχτής οικονομικής πολιτικής του Σκινδήλια που περνάει μέσα από το έντερο και ενεργοποιεί τον μεταβολισμό.
Τα αποτελέσματα ερμηνεύονται κατά το δοκούν. Άλλοι μπορεί να περιμένουν, να δουν τα απτά αποτελέσματα του μεταβολισμού και να πουν Σκατά τα κάναμε γιατί χάσαμε το τάδε παιχνίδι. Άλλοι, θέλω να πιστεύω θα είμαι ανάμεσά τους, θα πουν ο Ολυμπιακός BC έχει καλό μεταβολισμό, τον Σκινδήλια.
Ο Σκινδήλιας θα μπορούσε να πάρει τον δρόμο της υπερβολής και να ανεβάζει στο ίνσταγκραμ τα αποτελέσματα της κόντρας. Όμως ο Σκινδήλιας είναι αυτό που είναι και πρέπει να του το αναγνωρίσουμε, ένας postδονκιχωτικός Σάντσο Πάντσο που πάνω στο γαϊδουράκι του ακολουθεί τον απαραίτητο καθαρτικό δρόμο δίπλα στον Ιδαλγό Δον Κιχώτη. Ο Δον Κιχώτης εισήγαγε το μυθιστόρημα στον χάρτη της τέχνης. Ο Ραμπελαί απέδωσε έξοχα σκατολογικούς χαρακτήρες δημιουργώντας μια παράδοση στον χώρο της λογοτεχνίας.


Για τον υποφαινόμενο, που απολαμβάνει τις ώρες του στην τουαλέτα μην ξέροντας αν το διάβασμα πολιτικής οικονομίας τον οδήγησε εκεί, μην έχοντας δοκιμάσει ποτέ φυστικοβούτυρο αλλά ενθυμούμενος ότι κάποτε κατηγορούσε τους Αγγελόπουλους ως βιτάμ, και έχοντας βαρεθεί τους ανθρωποτύπους που φέρνουν είδωλα κρέατος στο εδώλιο των courts της υφηλίου, ο Σκινδήλιας ακολουθεί τη σωστή οικονομική πολιτική συνθέτοντας το δικό του μυθιστόρημα. Και αν στο τέλος τα κάνει σκατά, ας του αναγνωρίσουμε ότι έβγαλε τον Σκινδήλια από μέσα μας.

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

In Union We Stand!


Καλησπέρα σας!
Στο λυκαυγές της νέας χρονιάς που μετράται στα ημερολόγια ως 2017.
Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική εποχή κοσμοϊστορικών αλλαγών ή σε μια στείρα επανάληψη της ιστορίας από διαφορετικούς πρωταγωνιστές και κομπάρσους;
Όπως και να έχει, δεν σκοπεύω να αναλωθώ σε φιλοσοφικά θέματα και ρητορείες χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα.
Η ευρωλίγκα έχει μπει σε μια νέα εποχή τη φετινή αγωνιστική χρονιά, που περιλαμβάνει περισσότερους αγώνες και δυσκολότερους αντιπάλους για κάθε ομάδα. Αρκετούς τραυματισμούς και περισσότερες αλλαγές-μεταγραφές με προσθαφαιρέσεις παικτών.
Ο Ολυμπιακός βρίσκεται στην τρίτη θέση της βαθμολογίας με απολογισμό 10 νίκες και 5 ήττες. Αρκετά καλό πλασάρισμα αναλογικά με το μειωμένο rotation καθώς και ορισμένες -εκτός προγράμματος- ήττες όπως εκείνη από τη Γαλατά κι εκείνη από τη Μπάμπεργκ.
Τι θα παρουσιάσει ο Ολυμπιακός τη νέα χρονιά; Η απάντηση είναι σύνθετη επειδή πολλά εξαρτώνται από την ασφαλή μετάβαση του Γιανγκ σε αγωνιστικούς ρυθμούς καθώς και την άμεση προσαρμογή του Γουότερς στα πλάνα της ομάδας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα βελτιωθεί ο αγωνιστικός ρυθμός του Ολυμπιακού, όσο αυξάνονται τα αγωνιστικά λεπτά των παικτών του. Η μία παράμετρος αποτελεί συνάρτηση της άλλης.

Νέος παίκτης λοιπόν, ο Γουότερς. Περισσότερο δημιουργικός άσος παρά ενδιάμεσος σκόρερ που μπορεί να παίξει σαν play maker όπως είναι ο Χάκετ. Σαφέστατα καλύτερος -και κυρίως- σταθερότερος σουτέρ από τον μέχρι πρότινος κάτοχο της θέσης Χάκετ. Πιθανολογώ ότι θα είναι κατώτερος σκόρερ του "παλιού Χάκετ" αλλά και υποδεέστερος αμυντικά του προκατόχου της θέσης. Βλέπει καλύτερα γήπεδο και σκέφτεται περισσότερο σαν δημιουργός παρά σαν σκόρερ. Διέκρινα χειρότερη διείσδυση στα λίγα στιγμιότυπα που μπόρεσα να παρακολουθήσω με ηρεμία, πάντα σε σύγκριση με τον Χάκετ. Αδιαπραγμάτευτο φυσικά είναι το πνεύμα νικητή του Ντάνιελ, που θα θεωρούταν ουτοπία η όποια προσπάθεια εξεύρεσης παίκτη με την ίδια νοοτροπία και την ίδια επικοινωνία με τους φιλάθλους του Ολυμπιακού. Με λίγα λόγια, ο Χάκετ, είχε αποκτήσει αυτόν τον περίφημο "ψυχισμό" που είχε αναφέρει κάποτε ο Ξανθός ως βασική προτεραιότητα των παικτών που κοσμούσαν την κυρίαρχη αρμάδα της δεκαετίας του 1990.
"Επιλογή ανάγκης σε πρώτη φάση" μου τον χαρακτήρισε κάποιος δημοσιογράφος που εκτιμώ τις απόψεις του. Προτιμώ να διαφωνήσω πάντως, παρακολουθώντας με προσοχή το παρακάτω βίντεο, που παρουσιάζει έναν παίκτη με προοπτικές να σταθεί καλύτερα στην ομάδα αν κατορθώσει να μπει στο rotation του Γκατζούλη.
Πού κολλάει ο Γκατζούλης στην εξίσωση;
Monitoring. Είναι μια διαδικασία που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ -φυσικά- κι ο γυμναστής προτείνει, ενώ ο προπονητής το δέχεται αναλόγως τον ψυχισμό του (πάλι αυτός;). Σκοπός, η φρεσκάδα στα τελευταία 10 λεπτά. Ο Γκατζούλης δηλαδή καθορίζει τους χρόνους των συμμετεχόντων βάσει ενός κύκλου καταπόνησης. Μια διαδικασία που ξεκίνησε επί Μπαρτζώκα αλλά κατέρρευσε με τον τραυματισμό του Μάντζαρη. Γι'αυτό το λόγο γίνονται οι ίδιες αλλαγές και σε συγκεκριμένα χρονικά σημεία.
Αυτό το σύστημα βέβαια, ίσχυε από παλιότερα. Η διαφοροποίηση όμως της εποχής Ντούντα, ήταν ότι όταν τους βγήκε τότε η ομάδα με τα πιτσιρίκια και ξεκίνησε να ρολάρει σταδιακά με τις προσθήκες Λο και Ντόρσεϊ, την άφησαν να "πάει μόνη της" χωρίς να παρεμβαίνουν. Ένα ακόμα μυστικό ή μια ιδιοτροπία (αν προτιμάτε τη λέξη) εκείνης της ομάδας, ήταν -φυσικά- η παρουσία του Βαγγέλη Αγγέλου από μόνη της. Ο οποίος, είχε προσωπική άποψη -καλώς ή κακώς- στη στελέχωση και στην αγωνιστική συμπεριφορά της ομάδας και δεν δεχόταν παρεμβάσεις "τεχνοκρατικού τύπου" ή αγωνιστικές γνώμες από τον Γκατζούλη. Κάπως έτσι κατέληξε η ομάδα να σαρώσει εκείνη τη χρονιά...

Ο Ολυμπιακός -σαν σωματείο μεγάλου βεληνεκούς- πάσχει σε δύο τομείς εδώ και πολλά χρόνια.
Ο πρώτος είναι το προπονητικό επιτελείο που είναι δυσανάλογο των μεγάλων ομάδων της Ευρώπης. Ελαχιστοποιήθηκε την εποχή Μπαρτζώκα -ο οποίος έβλεπε παντού εχθρούς- σε σχέση με την εποχή Ίβκοβιτς και παραμένει κλειστοφοβικό την εποχή Σφαιρόπουλου εξαιτίας της δεδομένης ανασφάλειας που κάθε Έλληνας προπονητής διαθέτει.
Ο Μίλαν Τόμιτς είναι Ολυμπιακός. Αδιαπραγμάτευτο. Δεν είναι όμως προπονητής κορυφαίου επιπέδου. Ο ρόλος του θα έπρεπε να είναι ίδιος με του Αλβέρτη και κανενός άλλου. Δεν είναι απαραίτητο να "τιμάται" με την παρουσία του δίπλα στον Σφαιρόπουλο, μια θέση που θα μπορούσε να έχει κάλλιστα ένας "κανονικός" προπονητής με προοπτικές τουλάχιστον πρώτου προπονητή όπως ο Νίκος Βετούλας. Καλή η εικόνα του "τοτέμ" Τόμιτς στο παρκέ, αλλά ο ρόλος του θα έπρεπε να είναι διαφορετικός.

Ο δεύτερος είναι το τμήμα scouting που δεν λειτουργεί παρά μόνο στη θεωρία. Στην πράξη, δεν υφίσταται καν. Όπως είναι λογικό, δεν μπορεί να μην υπάρχει "παραγωγική διαδικασία" ακόμα και στο μεταγραφικό τομέα, εφ'όσον η ομάδα δεν μπορεί να ακολουθήσει τα οικονομικά δεδομένα των οικονομικά εύρωστων ομάδων της ευρωλίγκα. Να το κάνω λιανά: Μαγειρέψτε το καλοκαίρι (ή ακόμα και το φθινόπωρο) πριν πεινάσετε το χειμώνα, τότε που δεν θα υπάρχουν πολλές και καλές διαθέσιμες επιλογές παικτών. Το κυριότερο; Αγοράζουμε από το ισόγειο ή τον πρώτο όροφο για να καταλήξουμε να πουλήσουμε από τον τέταρτο ή το ρετιρέ. Έτσι μόνο θα επιβιώσει οικονομικά η ομάδα ώστε να μπορέσει να παραμένει μόνιμα σε υψηλό επίπεδο.

Άριστη η θεωρία μας, λοιπόν, αλλά η πράξη μπορεί να αποδειχθεί εντελώς διαφορετική. Όπως όμως κι αν τελείται η ακολουθία των διαδικασιών, αν τελικά χρειαστεί να εστιάσουμε σε ένα μόνο στοιχείο, αυτό θα είναι ότι η συγκεκριμένη ομάδα που αποκαλείται και Θρύλος από τους φίλους της, κατάφερνε να ανταπεξέρχεται ενωμένη στις -κατά καιρούς- δυσκολίες κι αντιξοότητες.
In union we stand!
Καλή χρονιά να έχουμε!

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

All Guns Blazing

Judas Priest- All Guns Blazing


Καλημέρα σας!
Ένα κείμενο κρεσέντο, μια "Μπουκοφσκική" ανάλυση -ειδικού επιθετικού βάρους- από τον Κώστα (Blitzkrieg), με την ιδιαίτερη γραφή του, που αποτελεί σήμα κατατεθέν του.
 
Δυο ουίσκια μετά. Όταν έχεις σταματήσει να πίνεις (όχι ότι ήσουν αλκοολικός ποτέ) διαπιστώνεις ότι, δυο ουίσκια μετά, ο μόνος τρόπος να παρακολουθήσεις ένα παιχνίδι (ειδικά αν δεν έχεις φάει) είναι ιμπρεσιονιστικά. Μην περιμένεις λεπτομέρειες. Ούτε καν τη γλώσσα της αλήθειας – η οποία παρ’ όλα αυτά πρέπει να έχει έναν τρόπο να ειπωθεί ερήμην σου ή έστω επειδή αυτή υπάρχει.
Atrocity exhibition. Ο τίτλος μίας νουβέλας του Ballard την οποία δεν έχεις διαβάσει. Και ο τίτλος ενός τραγουδιού των Joy Division. Από τον δίσκο Closer. Με τον Ian Curtis να ακούγεται σαν η φωνή από τον τάφο – προτού αυτοκτονήσει.
Κάτι τέτοιο σου θύμισε η ομοβροντία. For entertainment they watch his body twist. Απλώς ήταν αντίθετο από αυτή την atrocity exhibition. Ήταν για την ακρίβεια το ακριβώς αντίθετο.


Μία ομοβροντία τριπόντων. Λάθος. Πολλές ομοβροντίες τριπόντων. Σε σημείο να αναρωτιέσαι πού ακριβώς πήγε η άμυνα. Δεν υπήρχε άμυνα; Θυμάσαι λίγα πράγματα. Τον Παπανικολάου να έχει 12 πόντους στην α περίοδο. Ξαφνικά και γρήγορα. Και θυμάσαι έπειτα τον Παπανικολάου να έχει τελικά 15 πόντους αλλά να προσπαθεί στην άμυνα. Ίσως γιατί θυμάσαι την τελευταία του τάπα που δεν θυμάσαι σε ποιον.

Αλλά αυτό κάτι δείχνει. Ότι ο μόνος προσηλωμένος στην άμυνα στην εξέλιξη του παιχνιδιού δεν είχε να συνεισφέρει τίποτε περισσότερο από τρεις πόντους – αφού είχε βάλει δώδεκα. Δεν είναι περίεργο πώς η άμυνα σε καταβροχθίζει;

Το παιχνίδι έχει αποκτήσει το δικό του, ξέφρενο, momentum, που κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσει αλλά που προς το παρόν «δίνει» στον Σπαν 15 ασίστ – έδωσε περισσότερες;- και στον Μάντζαρη 7 προσπάθειες για τρίποντο – σε παίχτη που υποτίθεται ότι είναι περισσότερο trainspotter. Το παιχνίδι αποκτά τον δικό του χαρακτήρα, μάλιστα το πιο συναρπαστικό είναι ότι κανείς δεν ξέρει πού θα το οδηγήσει αυτός ο χαρακτήρας – αυτό το ατέλειωτο run n gun εις άγραν μίας άγριας Δύσης των αισθήσεων.

Το παιχνίδι, σαν να έχει βγει από τη φαντασία του Φίλιπ Ντικ, σαν να είναι μία Vast and Living Intelligence (VALIS) μοιάζει να υποβάλλει στους ήρωές του τον τρόπο που θα παίξουν και που «θυσιάζει» όσους – όπως τον Παπανικολάου που αποφασίζει να παίξει άμυνα – δεν ακολουθούν τις επιταγές του. Ο Ιωαννίδης θα έσκιζε τα πτυχία του, ο Σιγάλας θα σταματούσε το μπάσκετ και όλοι όσοι καταξιώθηκαν μέσα από την άμυνα θα ένιωθαν να ανήκουν σε άλλη εποχή.

Το παιχνίδι μοιάζει να σου λέει: «Επέλεξε, θα παίξεις επίθεση ή άμυνα;». Αν παίξεις άμυνα, ξεκινάς πλέον από μειονεκτική θέση, όχι γιατί είναι λάθος αλλά γιατί δεν ζητάω αυτό. Θέλω πια μία πυρηνική βροχή τριπόντων ακόμη και αν αυτή δεν είναι ενδεδειγμένη – ήταν ενδεδειγμένο το τρίποντο του Λότζε λίγο πριν τελειώσει το ματς ή το τρίποντο φάουλ του Σμαραγδένιου; 

Όχι, αλλά δεν μας ενδιαφέρουν αυτά. Όπως σε εκείνες τις ξέφρενες κούρσες αυτός που θα αντέξει στο τρέξιμο όταν πλησιάζει ο τερματισμός, αυτός που θα είναι έτοιμος έχοντας διανύσει ταχύτητες 100 μέτρων να νικήσει στον μαραθώνιο χωρίς να ξεψυχήσει, θα είναι αυτός που θα κερδίσει.

Δεν είμαι σίγουρος ούτε καν ότι χρειάζονται προπονητές σε αυτήν την επίδειξη σαγηνευτικής θηριωδίας. Όποιος πεινάει πιο πολύ θα επιβραβευτεί. Αρκεί να ακούει το momentum του παιχνιδιού. Στο Crash του ίδιου συγγραφέα (Ballard), που ως ταινία είναι εφιαλτικό, ακόμη και η γενετήσια πράξη γίνεται κάτι μηχανικό. Μηχανικά μέρη σώματος που ενώνονται τη στιγμή του σεξ. Είναι τρομακτικό να ακούς 15 ασίστ στο τρίτο δεκάλεπτο. Είναι η αναζήτηση βιονικών στιγμών σε μία αιωνιότητα στην οποία κανείς δεν θα μείνει ζωντανός.

Το 1982. (Ή γύρω από αυτό). Βγήκε το Pornography των Cure, το Closer των Joy Division, το Kill em All, και το Blade Runner. Αν η λέξη άγχος είχε αριθμό θα ήταν αυτός. Και το τελικό σκορ του αγώνα που έμοιαζε να συμπυκνώνει τη λογική του άγχους, του να σκοτώσω τον άλλον με τρίποντα. Δεν με ενδιαφέρει η εσωτερική λογική, αυτή που οδήγησε στην εκτός έδρας νίκη. Με ενδιαφέρει η παρανοϊκή λογική της οποίας τα γκέμια δεν μπορεί να ελέγξει κανείς παρά η ίδια. Και αυτή η λογική ήταν τόσο τρομακτική που καταντά θεσπέσια.


One day like today and I ll kill you.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

You never want to lose.

             System Of A Down - Aerials #14 

 

Καλησπέρα σας!

Άλλη μια μεταμεσονύχτια γραπτή κατάθεση, που συνοψίζει κατά κύριο λόγο τα τεκταινόμενα του θερινού σχεδιασμού για τον Ολυμπιακό. Μετά το δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα λοιπόν, η κατάσταση έχει διαμορφωθεί κατά τον ακόλουθο τρόπο. Ο Σταύρος επιμελήθηκε το κείμενο, τη μουσική και τις φωτογραφίες.

Καλή αρχή στην ομάδα!




''Πάρτε τεσσάρι''
Νομίζω πως η παραπάνω φράση είναι ικανή να συνοψίσει το φετινό καλοκαίρι του μπασκετικού τμήματος του Ολυμπιακού. Δικαίως ή αδίκως, η προσοχή του κόσμου στράφηκε κατά σειρά στους Okaro White, Kenny Gabriel και τελικά στον...κανένα για την κάλυψη της θέσης του forward πίσω από τον Γιώργο Πρίντεζη. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, η προσοχή και το ''μένος'' των περισσότερων φίλων της ομάδας στράφηκε στην απόφαση του coach Σφαιρόπουλου να στηρίξει την κάλυψη του κενού της θέσης στις ικανότητες και το ταλέντο των Αγραβάνη και Παπαπέτρου.
Πολλοί μίλησαν για μη ανάληψη της απόφασης από τον coach και για επί της ουσίας οικονομικής φύσεως απόφαση της διοίκησης. Η αλήθεια είναι πως μάλλον ποτέ δε θα μάθουμε ούτε τι ρόλο έπαιξε το υψηλό κασέ του Erick Green ούτε αν η μη παραχώρηση Milutinov έθεσε συγκεκριμένα εμπόδια στο σχεδιασμό της ομάδας. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο επικοινωνιακός χειρισμός σχετικά με το ζήτημα ήταν τουλάχιστον ατυχής, καθώς μετά από συνεχείς διαπραγματεύσεις και σχεδόν συμφωνίες με τους δύο βασικούς μεταγραφικούς στόχους, η θέση θα καλυφθεί με φαινομενικά ημίμετρα. Τα οποία ημίμετρα βέβαια, μπορεί να αποδεδειχθούν και η καλύτερη λύση. Και Έλληνες είναι οι Αγραβάνης-Παπαπέτρου και δε στερούνται σε καμία περίπτωση ταλέντου. Το ερώτημα όμως παραμένει: Αν τραυματιστεί ο Πρίντεζης σε κρίσιμη καμπή των αγωνιστικών υποχρεώσεων σε Ελλάδα και Ευρωλίγκα;
Η ομάδα θα εμφανιστεί, παρ' όλα αυτά, πιο πλήρης από ποτέ στις υπόλοιπες θέσεις, με το βάθος του ρόστερ και την πληθώρα εναλλακτικών λύσεων να θεωρούνται -και να είναι- δεδομένα. Μένει λοιπόν να δούμε τον τρόπο με τον οποίο θα καταστεί διαχειρίσιμο το φετινό αυτό υλικό και το κατά πόσο θα παραμείνουν υγιείς οι βασικές και σχεδόν αναντικατάστατες μονάδες του. Θεωρώ πως ο αποκλεισμός στο περσινό Top16 της Euroleague έχει σε μεγάλο βαθμό να κάνει με τις απουσίες των Patrick Young και Matt Lojeski. Ομάδες με περιορισμένο budget όπως του Ολυμπιακού, δύσκολα καλύπτουν τέτοιου είδους απώλειες μεσούσης της σεζόν. Ας ελπίσουμε λοιπόν πως στη νέα και αρκετά διαφορετική πλέον διοργάνωση της Euroleague, όπου τίποτα και κανένας δε σου χαρίζονται και που το κοντέρ δε ''μηδενίζει'' στην επόμενη φάση, ο coach δε θα πληρώσει το ρίσκο στη θέση ''4''  και τη στήριξη στον προερχόμενο από βαρύ τραυματισμό Young.
Αμφίσβητηση...
Είναι ο Σφαιρόπουλος ο κατάλληλος coach μετά την περσινή ευρωπαϊκή του αποτυχία; Πρέπει να είναι ο Σπανούλης ο ηγέτης και τιμονιέρης; Η αμφισβήτηση είναι πάντα εύλογη μετά από αποτυχίες. Το ίδιο και η πιο αναλυτική κριτική συγκεκριμένων λαθών διοίκησης, προπονητικού team και παικτών. Αρκεί να μην καταλήγουν όμως όλα τα παραπάνω στη λαθολογία.
Η τελευταία σεζόν τερμάτισε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος, αλλά στο ενδιάμεσο ο Ολυμπιακός βίωσε τον αποκλεισμό σε Κύπελλο -αρχικά- και από τα play off της Euroleague -μετά από δέκα διαδοχικά έτη συμμετοχής- μετέπειτα. Στην εξίσωση όμως οφείλει κανείς να συμπεριλάβει πως ο Γιάννης Σφαιρόπουλος μέσα σε δύο χρονιές έχει οδηγήσει την ομάδα σε έναν ακόμη ευρωπαϊκό τελικό. Και το σημαντικότερο, έχει εξαλείψει ένα κόμπλεξ πάρα πολλών ετών απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο, σημειώνοντας εμφατικότατες και ιστορικές νίκες μέσα στο ΟΑΚΑ.
Σε ό,τι αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιηθεί ο 34χρονος πλέον αρχηγός, καλό είναι να αντιληφθούμε πως, καλώς ή κακώς, στην περίπτωση αυτή ισχύει το ''ζεις και πεθαίνεις με τον αρχηγό σου''. Και χρήσιμο θα ήταν να μην ξεχνάμε πως δεν υπήρξε επί ημερών του χρονιά, πλην της πρώτης, όπου να μην ήταν καθοριστικός στα δύσκολα και να μην πήρε την ομάδα στις πλάτες του όταν έπρεπε. Μειονεκτήματα στον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας μπορούν εύκολα να εντοπιστούν, και θεωρώ πως η πλαισίωσή του από τον δεινό σουτέρ Green είναι θεωρητικά προς τη σωστή κατεύθυνση. Χωρίς τον Βασίλη Σπανούλη όμως, ο Ολυμπιακός θα ήταν ένας τελείως διαφορετικός μπασκετικός οργανισμός, πιθανότατα με μία μικρή απόσταση από την ελίτ της Ευρώπης. Στην οποία ελίτ εισάγεσαι μόνο αν, εκτός από ταλαντούχους αθλητές, διαθέτεις και παίκτες με προσωπικότητα...     

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Un héros très discret (μτφ. Ένας πολύ διακριτικός ήρωας).

Pearl Jam - Release 


Καλησπέρα σας!
Το παρόν κείμενο αποτελεί πιθανότατα την πρώτη ημερήσια "συγγραφική" έναρξη του REDiscussion.
Η επιμέλεια ανήκε στον φίλο Κώστα ή κατά κόσμο Blitzkrieg (πολεμική τακτική, την οποία επινόησε και εφάρμοσε ο Γερμανός στρατηγός Χάιντς Γκουντέριαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου) κι αποτελεί μια εναλλακτική ερμηνεία εξιστόρησης, των αρχικών επαγγελματικών βημάτων στο μαγικό κόσμο του ΝΒΑ φυσικά, του φαινομένου που ακούει στο όνομα Γιάννης Αντετοκούνμπο.
Ένα δοκίμιο καλαθόσφαιρας στο ύφος του Ευάγγελου Παπανούτσου; Μια μυθοπλασία του Ντάγκλας Άνταμς; Μια ήπια παράνοια του Τέρι Γκίλιαμ; Ένα αφηγηματικό θρίλερ του Φίλιπ Ντικ
Ελπίζω να μην ισχύει το τελευταίο (για το καλό του παίκτη), αν και οφείλω να ομολογήσω ότι με φόβησαν οι εμμονές του επιμεληθέντα στις δερματοστιξίες.
Καλό μήνα να έχετε και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!


Θυμάται ότι την πρώτη φορά στο γήπεδο στο κέντρο της ερήμου, με τους πάντες να βρίζουν εν χορώ τον Ντανίλοβιτς, αυτός παρατηρούσε το τατουάζ του παίχτη το οποίο πρέπει να έδειχνε μια αράχνη. Το πιο εντυπωσιακό δεν ήταν η αράχνη αλλά το ότι είχε τατουάζ. Δεν ήταν σύνηθες στα γήπεδα της Γηραιάς Ερήμου να εμφανίζονται λευκοί με τατουάζ. Μόνο μαύροι μπασκετμπολίστες έφεραν τατουάζ, ήταν μόδα στο Νεό Κόσμο, αλλά όχι και στην Έρημο. 

Το 1987 η έρημος είχε γεμίσει μπασκέτες. Ήταν 5 ετών. Η εθνική ερήμου είχε κατορθώσει να κερδίσει ένα τουρνουά και να αμφισβητήσει τους νόμους της βαρύτητας μένοντας στον αέρα αψηφώντας τους. Πολλοί ορκίστηκαν ότι για μια στιγμή είχαν δει τα μέλη της να υπερίπτανται πάνω από τους κατώτερους αντικατοπτρισμούς και την ίδια τη λογική. Ότι είχαν δει σε μια άνυδρη περίοδο το μπάσκετ ως πλημμύρα ενάντια στη λογική και την ευζωία.
Από τότε ο μετρονομικός ρυθμός της Spalding (σ.σ. Παρέμβαση από μηχανής θεού: Έχω την εντύπωση ότι ήταν μάρκας Molten.) στα γήπεδα άρχισε να μοιάζει στα αυτιά του με μελωδία, σαν το λυτρωτικό ταπ-ταπ των σταγόνων νερού στο κέντρο της ερήμου. Δεν του έλειπε το ύψος και έτσι επιδόθηκε και αυτός σε αυτό που έμελλε να του εξασφαλίσει μια θέση στο μαγικό κόσμο του NBA.
Το 1993, στην πρώτη του επίσκεψη στο Στάδιο Ερήμου και Θερμοκηπίου (ΣΕΘ) όπου η εθνική είχε νικήσει την Ένωση Σοβιετικών Δημοκρατιών, παρακολούθησε τον αγώνα του Ολυμπιακού Ερήμου εναντίον της Κίντερ. Αυτό που θυμάται είναι τις μεγάλες ελπίδες που έτρεφε ο κόσμος της ομάδας για ένα Πανερημικό τρόπαιο, την τελική νίκη και τον Ντανίλοβιτς, το αντίπαλο γκαρντ, το οποίο ήταν από τους μεγαλύτερους παίχτες της Γηραιάς Ερήμου, και ο οποίος φημολογούνταν ότι σύντομα θα έβαζε πλώρη για το NBA, όπου θα ανακάλυπτε καινούριες ερήμους.
Θυμάται ότι σε μια διεκδίκηση της μπάλας αυτή έφυγε προς τις πτυσσόμενες εξέδρες οι οποίες είχαν απλωθεί για τις ανάγκες της κοσμοπλημμύρας, ότι ένας γνωστός οπαδός της ομάδας με το όνομα Γκάζα – πόσο περίεργο, το όνομά του το είχε πάρει από τον γνωστό ποδοσφαιριστή – την είχε πιάσει και είχε προκαλέσει τον Ντανίλοβιτς, ο οποίος αρκέστηκε να τον κοιτάξει – ίσως με μια δόση ειρωνείας (δεν είναι σίγουρος όποτε το επαναφέρει στη μνήμη του μια και δεν είχε διαβάσει ακόμη το On the concept of Irony).
Η σκηνή χαράχτηκε στο μυαλό του, όπως άλλωστε και το γεγονός ότι ο Ντανίλοβιτς ήταν ο μοναδικός λευκός παίχτης με τατουάζ.

Από τότε κύλησε τόσο νερό στο αυλάκι ώστε να θεωρείται από πολλούς ο νέος Ντανίλοβιτς. Έβρισκαν οι ειδικοί το στυλ του όμοιο με του Σάσα, και αυτό τον έκανε να αναρωτιέται αν θα πρέπει να χτυπήσει και αυτός ένα τατουάζ για να δέσει το γλυκό. Μετά από μια τρομερή σεζόν με τον Ολυμπιακό Ερήμου, είχε συμμετάσχει στα ντραφτ του NBA και μάλιστα είχε πετύχει να σκαρφαλώσει ψηλά, στις πρώτες θέσεις στον πίνακα, ώστε να θεωρηθεί σίγουρο το πέρασμα στην απέναντι όχθη της σταγόνας.
Στην Αριζόνα και τους Phoenix Suns από τους οποίους τελικά επελέγη έπρεπε να προσαρμοστεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Αυτό, όσο και αν ακούγεται περίεργο, το πέτυχε διαβάζοντας! Οι συμπαίκτες του τον αγκάλιασαν καθώς οπωσδήποτε βρισκόταν έξω από τα νερά του αφού οι εμπειρίες από την Γηραια  Έρημο δεν ήταν τόσες ώστε να μην εμφανιστεί σαν ψάρι έξω από το νερό στην απέραντη έρημο της Arizona.
Μάλιστα του έδωσαν το παρατσούκλι Wide R, το οποίο προέρχεται από το Wide Receiver και αποτελεί θέση παίχτη στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο! Δηλαδή αν και shooting guard, δυάρι, ο Kierke έγινε γνωστός με όνομα ποδοσφαιριστή! Αυτό το έκαναν γιατί όταν πήγαν οι υπεύθυνοι της ομάδας στο αεροδρόμιο να τον παραλάβουν, το πρώτο που τους ρώτησε ήταν What Wide Receiver stands for? Μια ερώτηση που τους φάνηκε πολύ αστεία και που τους έκανε να τον βαφτίσουν έτσι.
Wide receiver είναι ο τύπος που δέχεται τη μακρινή μπαλιά του εξήγησαν και περίμεναν να περνά την ελεύθερη ώρα του βλέποντας αμερικανικό ποδόσφαιρο. Αντ’ αυτού, ο Kierke συνέχισε να διαβάζει. Για την ακρίβεια, διάβαζε τότε το End Zone του De Lillo – είχε διαβάσει τον Harold Bloom να δηλώνει ότι οι τέσσερις σπουδαιότεροι Αμερικανοί συγγραφείς είναι ο De Lillo, ο Pynchon, ο Roth και ο McCarthy και έκρινε σκόπιμο να ιχνηλατήσει την έρημο της Arizona μέσα από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της Πολιτιστικής Ερήμου την οποία θεωρούσε ότι αποτελεί το Νέο Θερμοκήπιο.
Το Wide R έγινε σύντομα το όνομά του, ταίριαζε άλλωστε και με το τεράστιο άνοιγμα των χεριών του το οποίο του επέτρεπε να παίζει εξαιρετική άμυνα αλλά και με το μικρό του.

Οι πρώτοι αγώνες της σεζόν σημαδεύτηκαν από έντονη νευρικότητα και αρκετό ιδρώτα χωρίς ανάλογα αποτελέσματα. Πρώτα απ’ όλα θα έπρεπε να δέσει το κορμί του, το οποίο αποτελεί βασικό συστατικό της επιτυχίας στα γήπεδα του NBA. Αντίθετα με εκείνα της Γηραιάς Ερήμου όπου το να είσαι ταλαντούχος πολλές φορές αρκεί για να πετύχεις, στο Νέο Θερμοκήπιο θα έπρεπε να είσαι γεροδεμένος για να αντεπεξέλθεις στο physical game και την κτηνωδία που εξελίσσεται στο παρκέ από τους seven footers, αυτούς δηλαδή που αγγίζουν τα 210 εκατοστά από το έδαφος από το οποίο όταν απογειώνονταν έμοιαζαν περισσότερο με τα υπερηχητικά παρά με τα mirage της ερήμου.
Το End Zone πραγματεύεται τη ζωή ενός παίχτη του αμερικάνικου ποδοσφαίρου ο οποίος παράλληλα με τις προσπάθειές του εντός του γηπέδου εθίζεται σε συζητήσεις με τον καθηγητή του στο μάθημα της Στρατηγικής και αρχίζει να εκλαμβάνει το παιχνίδι με όρους πυρηνικής τιτανομαχίας μεταξύ των Σοβιέτ Δημοκρατιών της Γηραιάς Ερήμους και των Ηνωμένων Θερμοκηπίων Αμερικής. Ήταν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, στο οποίο μπορούσε να εισχωρεί απομονώνοντας τις εξωτερικές επιθέσεις από seven footers, Mexican standoffs και οτιδήποτε άλλο απειλούσε την καριέρα του στον μαγικό κόσμο του NBA.


Στο γυμναστήριο τα βάρη αποτελούσαν μια πραγματική δοκιμασία μια και υπήρχε ο κίνδυνος να του καταστρέψουν το λεπτεπίλεπτο στυλ του σουτ του αν δεν ακολουθούσε πιστά τις εντολές του γυμναστή. Έπρεπε να αφομοιώσει την εκρηκτικότητα που χρειαζόταν με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες στην πλαστικότητα των κινήσεων του. 
Η προπόνηση ήταν τόσο έντονη, ώστε με δυσκολία μπορούσε να μελετήσει το Mount Rushmore των τεσσάρων σπουδαιότερων εκπροσώπων της λογοτεχνίας της Ερήμου και να παρατηρήσει τα ανάγλυφά τους ως κάτι περισσότερο από αμμώδη γλυπτά τα οποία δημιουργεί η άμμος των λέξεων στις ερήμους του ήχου. Έτσι, όταν ήταν πολύ κουρασμένος, τόσο που δεν του έμενε τίποτε περισσότερο από το να κλείσει τα φώτα, άφηνε στην άκρη τον De Lillo και αρκούνταν στο να ξεφυλλίσει την Έννοια της Ειρωνείας του αγαπημένου του φιλοσόφου, του Soren Kierkegaard, ώσπου να κοιμηθεί εν τέλει αγκαλιά με την ειρωνεία.


Την είχε διαβάσει πια τόσες φορές που μπορούσε να τη χρησιμοποιεί πια σαν livre de chevet χωρίς να παρεξηγηθεί ούτε ο φιλόσοφος, ούτε ο Μορφέας, οι οποίοι στην διελκυστίνδα για το σώμα του νεαρού βρίσκονταν ισόπαλοι, αφομοιωμένοι στα όνειρα που έβλεπε ο εξαντλημένος νεαρός μπασκετμπολίστας.
Σύντομα, η δουλειά στην αίθουσα με τα βάρη άρχισε να φαίνεται και μέσα στο γήπεδο. Ο Kierke, όχι μόνο πια δεν γινόταν τροφή για τα θηρία, αντίθετα προσέφερε στην ομάδα του και αμυντικά εκτός από τα θανατηφόρα του σουτ τριών πόντων. Τα πρώτα πλακάτ με το όνομά του εμφανίστηκαν στην κερκίδα, και ο Wide R έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στους μπαρουτοκαπνισμένους οπαδούς του Phoenix, οι οποίοι την ίδια εποχή που ο Kierke έβλεπε τον Σάσα στο ΣΕΘ, έβλεπαν τη γιγαντομαχία για τον τίτλο μεταξύ των SUNS του Barkley και των BULLS του Jordan. Ένα μυστικιστικό έπος για τον βασιλιά ΗΛΙΟ-ΤΑΥΡΟ θα λέγαμε, ίσως.
Μέσα από τα χιλιάδες τατουάζ αντιπάλων και συμπαικτών τα οποία εναλλάσσονταν με την ταχύτητα των αγώνων οι οποίοι διεξάγονταν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ τους ο Kierke ένιωθε να βλέπει τις χιλιάδες οδούς που άνοιγε ο ιδρώτας μέσα στην έρημο για να φτάσει στη θάλασσα του κοινού που ζητωκραύγαζε. Αλλά πάντα ακόμη και στα πιο πιεστικά σημεία του αγώνα, εκείνος θυμόταν το ένα και μοναδικό τατουάζ λευκού μπασκετμπολίστα που είχε δει στα παρκέ της Γηραιάς Ερήμου και αυτό με ένα μαγικό τρόπο τον ηρεμούσε και τον έκανε να βλέπει ξεκάθαρα τότε που η μπάλα έκαιγε.
Ήταν σαν το τατουάζ να του προσέφερε μια στιγμή αναπόλησης, αρκετή για να τον μετατρέψει σε ψυχρό εκτελεστή όταν το χρονόμετρο μηδένιζε και χρειαζόταν κάποιος να δώσει την πνοή στην ομάδα του.
Η κορυφαία στιγμή υπήρξε το σουτ του στον αγώνα εναντίον των Miami Heat το οποίο χάρισε τη νίκη στην ομάδα του και στον ίδιο τον τίτλο του clutch, δηλαδή του παίχτη που την δύσκολη στιγμή και με το παιχνίδι να τελειώνει θα βάλει το νικητήριο καλάθι.
Clutch : the ability to perform at high levels in a pressure situation.
Στους πανηγυρισμούς ο speaker φώναξε : Wide R the Kierke Guard! Ή κάτι παρόμοιο το οποίο μόλις άκουσε σχεδόν το αίμα του πάγωσε.
Δεν πάγωσε όπως θα πάγωνε με την έννοια του φόβου, πάγωσε όπως πάγωνε όταν έφερνε στο νου του το τατού του Ντανίλοβιτς για να εκτελεί ψύχραιμα. Πάγωσε με τον τρόπο που βλέπουν τα φίδια πριν εκτοξεύσουν το δηλητήριό τους. Το τατού, αναρωτήθηκε, αν μοιάζει με φίδι. Όχι το να έχει κάποιος τατού ένα φίδι, αλλά αν γενικά το όποιο τατού μοιάζει με φίδι που απλώνεται επάνω στο κορμί.

Αν δεν ήταν αυτό η Έννοια της Ειρωνείας τι μπορεί να ήταν:
Διάβαζε για έναν παίχτη του αμερικανικού ποδοσφαίρου ο οποίος μέσα από τις συζητήσεις του άρχιζε να εκλαμβάνει το παιχνίδι με όρους Ψυχροπολεμικής σύγκρουσης ενώ ο ίδιος – το έβλεπε πια ξεκάθαρα – χάρη στο ψυχρό του αίμα γινόταν ο Kierke ο Shooting Guard ο οποίος ενσάρκωνε τον αγαπημένο του φιλόσοφο στο γήπεδο μέσα από την πυκνή ειρωνεία και τα αντίστοιχα τατού που τον περιέβαλλαν!
Soren Kierkegaard, δηλαδή  S. Kierkegaard
Και
Shooting Kierke Guard, δηλαδή S. Kierkeguard
Φανταζόταν σε μια παράλληλη πραγματικότητα τίτλους όπως Kierke, ο clutch player του υπαρξισμού ή Ο Kierke combo guard του φιλοσοφικού ρεύματος των 7,25.
Combo είναι ο παίχτης που μπορεί να εκτελέσει και χρέη play maker.
7,25 η απόσταση του τριπόντου.
Τα φίδια δεν βλέπουν παρά μόνο θερμοκρασίες. Ο ίδιος δεν έβλεπε παρά τατουάζ όταν εκτελούσε. Τα φίδια βλέπουν το θύμα τους επειδή είναι θερμόαιμο. Ο ίδιος έπαιρνε τα παιχνίδια λόγω του ψυχρού του αίματος. Ήταν πολύ περίεργο που όποτε η μπάλα έκαιγε ο ίδιος αισθανόταν τόση άνεση αντικρίζοντας ένα τατουάζ, δηλαδή ένα φίδι. Σαν να εναλλασσόταν η ιδιότητα των ερπετών της ερήμου με την δική του ικανότητα να στάζει μετρονομικά τη μοιραία σταγόνα που θα έσπαζε τον υδράργυρο τη στιγμή που διακυβευόταν η νίκη στους τεράστιους νιπτήρες που αποτελούσαν τα γήπεδα του NBA.

Η εξέλιξη αυτή τον χαλάρωσε. Επέστρεψε στην αγαπημένη του ενασχόληση, το Mount Rushmore του Harold Bloom και άρχισε να στοχάζεται επάνω στον Kierkegaard και τα τατουάζ. Ονειρεύτηκε σε ένα όνειρο α λα Μπόρχες τον φιλόσοφο να χτυπά ένα με το όνομα της αγαπημένης του Ρεγγίνας μόνο και μόνο για να προκαλέσει την Δανέζικη κοινότητα των μέσων του 19ου αιώνα. Και έπειτα θα τη χώριζε και θα εξαφανιζόταν το τατουάζ μαζί με τις ενοχές του.
Οι συμπαίκτες του πρότειναν να πάνε μια βόλτα στην πόλη. Έξω από ένα μαγαζί με τατουάζ του πρότειναν να χτυπήσει ένα τατού. Ο ίδιος δεν είχε κανένα. Δεν είχε ποτέ σκεφτεί γιατί, ίσως γιατί υποσυνείδητα δεν ήθελε να ταράξει αυτό το ερπετοειδές του σερί από επιτυχημένα παιχνίδια στην Νέα Έρημο.
Γιατί δεν είχε χτυπήσει ένα τατουάζ ποτέ του;
Γιατί είχαν γίνει τόσο της μόδας τα τατουάζ;
Χτύπαγε το μυαλό του στο μίξερ απέναντι στην έκρηξη του σύμπαντος των τατού, πώς διεστάλη, πώς διαδόθηκε στην έρημο, αλλά δεν του ερχόταν τίποτε στο μυαλό.
Θυμήθηκε ως και ένα επεισόδιο των X files όπου το πνεύμα του νεκρού εγκλήματία μαζί με το τατού του μεταφέρεται στο σώμα ενός ζωντανού το οποίο και καταλαμβάνει – στο τέλος θα τον προδώσει το ίδιο του το τατού. Τι περίεργο επεισόδιο!
Δεν βοηθούσε όμως αυτό.
Συνέχισε να εκτοξεύει το δηλητήριό του στην Arizona, το οποίο συνέχισε να εξουδετερώνει τους αντιπάλους χαρίζοντας στον Wide R τη φήμη που ονειρευόταν να αποκτήσει βλέποντας τον Σάσα.
Αλλά τον ταλαιπωρούσε αυτή η ερώτηση, πώς είχαν κατορθώσει τα τατού να αντικαταστήσουν τους ανθρώπους. Και δεν διαφαινόταν απάντηση στον ορίζοντα παρά μόνο νίκες, νίκες και πάλι νίκες χάρη στην ικανότητά του να εκμεταλλεύεται την αδυναμία των άλλων που ήταν τόσο ξεκάθαρη όσο το τατού που έβλεπε στο βάθος, στο παρελθόν του όταν εκτελούσε.
Σαν το στίγμα του Ντανίλοβιτς να ήταν πάντα εκεί, να έπρεπε να το θυμάται για να είναι ο clutch player του υπαρξισμού. Το στίγμα της πρωτότοκης αμαρτίας.
Eva bears the stigma of original sin, άκουσε στο ραδιόφωνο τον τραγουδιστή ενός συγκροτήματος της Arizona, των Lycia να λέει χαριτολογώντας.
Το στίγμα της πρωτότοκης αμαρτίας. Η σύλληψη όλου του κόσμου ως ιερού της αμαρτίας μέσα από ένα τατουάζ. Οι φυλακισμένοι χτυπούσαν τατού παλιότερα, ή οι ναυτικοί. Όταν αυτό το θεωρούσαν ως κάτι αποτρόπαιο, το οποίο δεν ταιριάζει στους αστούς. Τώρα χτυπούσαν όλοι πια. Σαν να ήθελαν όλοι οι αστοί των κέντρων της ερήμου να επισημάνουν τις δυνατότητές τους στην αποκάλυψη της αλήθειας που έκρυβαν κάτω από το δέρμα τους.
Σαν να αντάλλαζαν ό,τι είχαν κάτω από το δέρμα τους με ένα τατουάζ για να απαλλαγούν από αυτό που είχαν κάτω από το δέρμα τους. Σαν το στίγμα της πρωτότοκης αμαρτίας να έδενε το παρελθόν τους με το παρόν τους στο οποίο δεν είχαν τίποτε να κρύψουν.

Τώρα πια οι φυλακισμένοι αντί για τατού υποβάλλονταν σε ορούς της αλήθειας. Ήταν ό,τι πλησιέστερο υπήρχε στο να τους προσδώσει μοναδικότητα. Η ζωή πίσω από κάγκελα και το τατού είχε πια γίνει κτήμα και των κατοίκων της ερήμου. Έτσι, οι αστοί έπρεπε να έχουν τη δική τους απάντηση σε αυτήν την πρόκληση. Η οποία απάντηση δεν ήταν τίποτε άλλο από το να συνεχίζουν να χτυπούν τατού στο σώμα τους, να οικειοποιούνται τα τατού σαν μια μορφή ορού της αλήθειας η οποία θα τους απάλλασσε από τις ενοχές τους για οποιοδήποτε κιρκεγκωριανό κόμπο διάλεξαν να κόψουν με το παρελθόν από το να προσπαθήσουν να τον επιλύσουν.
Τα τατουάζ ήταν οι οροί της αλήθειας για τους κατοίκους της ερήμου, είτε επρόκειτο για αστούς είτε για μπασκετμπολίστες. Τους απάλλασσαν από το βαρύ φορτίο με το οποίο ζούσαν ως τότε και τους άφηναν έπειτα εκτεθειμένους στα μάτια των υπολοίπων, ενώ αυτή η αλήθεια που έλαμπε αντικαθιστούσε το παρελθόν τους που εξατμιζόταν όπως το τατού από το νεκρό εκείνου του επεισοδίου των x files για να στοιχειώσει τους υπόλοιπους οι οποίοι δεν έφεραν το στίγμα της πρωτότοκης αμαρτίας.
Δεν γνώριζε αν με αυτόν τον τρόπο ερμήνευε την αδυναμία του να προσαρμοστεί στην κοινότητα της ερήμου η οποία επιζητούσε από τους κατοίκους της να στιγματίσουν το δέρμα τους για να συνεχίσουν να κυκλοφορούν αλώβητοι κάτω από το δυνατό ήλιο της Arizona χωρίς να έχουν να κρύψουν τίποτε και την επιλογή του να ζει μια ζωή γεμάτη τύψεις και επιτυχίες στο μαγικό NBA. Ή αν απλώς έδινε μια απλοϊκή διέξοδο στις αναμνήσεις του μέσα από τις σελίδες των βιβλίων που διάβαζε και από τα 7,25 τις εκτελούσε.
Αυτό που γνώριζε ήταν ότι δεν θα έκανε τατού. Όχι γιατί είχε δεθεί με ψυχαναγκαστικό τρόπο με την επιτυχία αλλά γιατί εν αντιθέσει με το Σάσα ο οποίος υπήρξε ο πρώτος λευκός με τατού στο γήπεδο, έβλεπε όταν κοίταζε τον καθρέφτη, τον πρώτο μαύρο χωρίς τατού και ήταν και αυτός ένας εξαίρετος τρόπος να συλλαμβάνεις τον εαυτό σου στο κέντρο της ερήμου, γυμνό, από τατού, υπαρξισμό ή νίκες.